{{ Infobox Productie
| periode = 2000
| archief_link = [[http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=in%20de%20schaduw%20van%20een%20held]]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info = [[#Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===beschrijving===
De journalist Ken Wiwa, wonend in Engeland, gaat terug naar zijn geboorteland Nigeria om daar zijn vader Ken Saro-Wiwa te begraven. Zijn vader is in 1995 door het Nigeriaanse regime veroordeeld tot de doodstraf voor een volgens Ken Wiwa ‘verzonnen moord’. Zijn vader wordt onder het Ogoni-volk, een Nigeriaanse volksstam, gezien als een volksheld. Het doel van Ken Wiwa is om vijf jaar na de executie op een waardige manier afscheid te nemen van zijn vader. Het lijk is toentertijd beland op een massagraf. Met een afwisseling van beelden van zijn huidige privéleven (gezin) en zijn verblijf bij de Ogoni’s in Nigeria, werkt Ken Wiwa toe naar de begrafenis. Dat moet een intiem familiemoment worden. Dat lukt niet. Ken Wiwa snapt dat begrafenisplechtigheid niet plaats kan vinden zonder het bijzijn van het Ogoni-volk. Een ander doel dat hij probeert te verwezenlijken is dat hij op eigen wijze de idealen van zijn vader voort kan zetten. Via het schrijven van een boek wil hij afrekenen met de ongewenste erfenis die zijn vader hem heeft nagelaten. Die ongewenste erfenis is dat het Ogoni-volk in Ken Wiwa een nieuwe redder zien.

===Makers===

Productie: [[Mark Johnston]] & [[Stephen Milton]]

Samenwerkend producent: [[Ken Wiwa]]

Scénario en commentaar: [[Ken Wiwa]]

Productieleiding: [[Linda Gillies]]

Coproductie van [[BBC Manchester]], [[Newsworld Canada's News Network]] en [[IKON]]

Regie: [[Richard Meech]]

Eindredactie [[IKON]]: [[Wessel van der Hammen]]

===Achtergrondinformatie===
Het verhaal achter Ken Wiwas ‘In de schaduw van een held’ begint eigenlijk 31 oktober 1995 als zijn vader Ken Saro-Wiwa veroordeeld wordt tot de doodstraf. Waarom is Ken Saro-Wiwa precies veroordeeld tot de doodstraf? En wat maakt hem een grote volksheld onder de Ogoni’s in Nigeria?

Ken Saro-Wiwa is 10 november 1995 op 54-jarige leeftijd samen met acht medestanders geëxecuteerd, omdat zij betrokken zouden zijn bij de moord op vier regeringstrouwe leiders van het Ogoni-volk. ''De Volkskrant'' gelooft niet in deze reden: ‘’In werkelijkheid is wraak het motief. Saro-Wiwa verzette zich tegen de slordige manier waarop Shell, met steun van het regime, zijn land van herkomst exploiteerde; ook pleitte hij voortdurend voor eerbiediging van de mensenrechten in Nigeria.’’ ''Trouw'' meldt dat de executie geschiedde, ondanks de felle afkeur van de internationale politiek: ‘’In vrijwel de hele wereld is met afschuw gereageerd op de executie van de schrijver en activist Saro-Wiwa en acht medestanders in Nigeria. Het militaire regime heeft enkele dagen na de bekrachtiging van het vonnis, terwijl de protesten uit de wereld nog binnenstroomden, de doodstraf gisteren in Port Harcourt laten voltrekken.’’

Ken Saro-Wiwa wordt onder het Ogoni-volk als een grote held gezien, omdat hij op geweldloze wijze campagne voerde tegen de vernietiging van het leefmilieu in Ogoniland. De oliemaatschappij Shell zou volgens Beweging voor de Overleving van het Ogonivolk schuldig zijn aan vervuiling van het gebied. Daarnaast bekritiseerde Ken Saro-Wiwa de uitbuiting van het Ogoni-volk door Shell. Het land Nigeria werd rijker door de olieindustrie, maar het Ogoni-volk bleef arm.

In de schaduw van een held

2008-10-04T08:10:14Z

3143635:

{{ Infobox Productie
| periode = 2000
| archief_link = [[http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=in%20de%20schaduw%20van%20een%20held]]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info = [[#Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===beschrijving===
De journalist Ken Wiwa, wonend in Engeland, gaat terug naar zijn geboorteland Nigeria om daar zijn vader Ken Saro-Wiwa te begraven. Zijn vader is in 1995 door het Nigeriaanse regime veroordeeld tot de doodstraf voor een volgens Ken Wiwa ‘verzonnen moord’. Zijn vader wordt onder het Ogoni-volk, een Nigeriaanse volksstam, gezien als een volksheld. Het doel van Ken Wiwa is om vijf jaar na de executie op een waardige manier afscheid te nemen van zijn vader. Het lijk is toentertijd beland op een massagraf. Met een afwisseling van beelden van zijn huidige privéleven (gezin) en zijn verblijf bij de Ogoni’s in Nigeria, werkt Ken Wiwa toe naar de begrafenis. Dat moet een intiem familiemoment worden. Dat lukt niet. Ken Wiwa snapt dat begrafenisplechtigheid niet plaats kan vinden zonder het bijzijn van het Ogoni-volk. Een ander doel dat hij probeert te verwezenlijken is dat hij op eigen wijze de idealen van zijn vader voort kan zetten. Via het schrijven van een boek wil hij afrekenen met de ongewenste erfenis die zijn vader hem heeft nagelaten. Die ongewenste erfenis is dat het Ogoni-volk in Ken Wiwa een nieuwe redder zien.

===Makers===

Productie: [[Mark Johnston]] & [[Stephen Milton]]

Samenwerkend producent: [[Ken Wiwa]]

Scénario en commentaar: [[Ken Wiwa]]

Productieleiding: [[Linda Gillies]]

Coproductie van [[BBC Manchester]], [[Newsworld Canada's News Network]] en [[IKON]]

Regie: [[Richard Meech]]

Eindredactie [[IKON]]: [[Wessel van der Hammen]]

===Achtergrondinformatie===
Het verhaal achter Ken Wiwas ‘In de schaduw van een held’ begint eigenlijk 31 oktober 1995 als zijn vader Ken Saro-Wiwa veroordeeld wordt tot de doodstraf. Waarom is Ken Saro-Wiwa precies veroordeeld tot de doodstraf? En wat maakt hem een grote volksheld onder de Ogoni’s in Nigeria?

Ken Saro-Wiwa is 10 november 1995 op 54-jarige leeftijd samen met acht medestanders geëxecuteerd, omdat zij betrokken zouden zijn bij de moord op vier regeringstrouwe leiders van het Ogoni-volk. De Volkskrant zet echter vraagtekens bij deze reden: ‘’In werkelijkheid is wraak het motief. Saro-Wiwa verzette zich tegen de slordige manier waarop Shell, met steun van het regime, zijn land van herkomst exploiteerde; ook pleitte hij voortdurend voor eerbiediging van de mensenrechten in Nigeria.’’ Trouw meldt dat de executie geschiedde, ondanks de felle afkeur van de internationale politiek: ‘’In vrijwel de hele wereld is met afschuw gereageerd op de executie van de schrijver en activist Saro-Wiwa en acht medestanders in Nigeria. Het militaire regime heeft enkele dagen na de bekrachtiging van het vonnis, terwijl de protesten uit de wereld nog binnenstroomden, de doodstraf gisteren in Port Harcourt laten voltrekken.’’

Ken Saro-Wiwa wordt onder het Ogoni-volk als een grote held gezien, omdat hij op geweldloze wijze campagne voerde tegen de vernietiging van het leefmilieu in Ogoniland. De oliemaatschappij Shell zou volgens Beweging voor de Overleving van het Ogonivolk schuldig zijn aan vervuiling van het gebied. Daarnaast bekritiseerde Ken Saro-Wiwa de uitbuiting van het Ogoni-volk door Shell. Het land Nigeria werd rijker door de olieindustrie, maar het Ogoni-volk bleef arm.

2008-09-30T12:22:05Z

3143635:

In de schaduw van een held

2008-09-30T12:21:41Z

3143635:

2008-09-27T17:07:00Z

3143635: /* achtergrondinformatie */

{{ Infobox Productie
| periode =
| archief_link =
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =
| genre =
| decennia =
| medium = televisie
| externe_info =
}}

===beschrijving===
Carin Goeijers schetst in deze documentaire de sfeer die er hangt in het Belgische plaatsje Doel. Dit dorp moet plaats maken voor een nieuw havendok van de Antwerpse haven. Nostalgische sfeerbeelden van het dorp worden afgewisseld met dreigende beelden van een naderende havenindustrie. Veel bewoners hebben het dorp verlaten, maar nog enkele bewoners wachten de definitieve sloop af. Zij worden naar hun mening en gevoel over de sloop. Zo worden er beelden getoond van een schaapherder, een pastoor, een cafébazin, een oud-veldwachter en een jutter. De jutter zoekt in een opslagpolder voor zand naar voorwerpen van het verdwenen plaatsje Saeftinghe. Als Doel verdwijnt, dan hoopt hij dat het onder de grond zal vergaan, zodat de overblijfselen nog opgespoord kunnen worden.

===achtergrondinformatie===

== ''ik woon hier gère'' ==

Doel ligt nabij de grens met Nederland en ligt ten oosten van Antwerpen. Het dorp ligt aan de oostelijke oever van de rivier de Schelde. Op 20 januari 1998 viel het doek voor Doel. Op deze dag besliste de Vlaamse regering tot de aanleg van een nieuwe containerterminal op anderhalve kilometer van het plaatsje. Daarnaast werd er beslist dat er een extra containerterminal moest komen: namelijk het Saeftinghedok, precies op de plek waar Doel is. Volgens De Telegraaf moet dit dok in 2014 een feit zijn. Het dorpje dreigt daarmee slachtoffer te worden van de expansieplannen van de Antwerpse haven.

De nog wonende dorpsbewoners verwijten de haven ‘grootheidswaanzin’, want het nabijgelegen Deurganckdok werd vorig jaar maar voor een vijfde benut, aldus de Leeuwarder Courant. ‘’Nooit is er een schip aangemeerd’’, zo zegt Doel-inwoner Marina Apers over het Doeldok dat in de jaren tachtig is aangelegd.

Daartegenover staat de mening van Eddy Bruyninckx, havendirecteur van Antwerpen. Hij baseert zich op groeicijfers van de Antwerpse haven: ‘’Zonder grote trendbreuk in de wereldeconomie hebben we het Saeftinghedok écht nodig. We baseren ons daarbij op heel bescheiden groeicijfers: tot 2010 7%, tussen 2011 en 2015 5% en tussen 2016 en 2030 2,5% per jaar.’’

Doel bestaat anno 2008 nog steeds. De inwoners hebben tot 1 september 2009 woonrecht, maar de overheid lijkt de sloop al sneller te willen realiseren. Ondanks protestacties van inwoners, gaat de sloop met behulp van oproerpolitie verder, aldus De Telegraaf. Marcella van de Keybus (83) weigert echter te gaan: ‘’Ik woon hier, en ik woon hier gère.’’

Verdronken land

2008-09-27T17:05:39Z

3143635:

{{ Infobox Productie
| periode =
| archief_link =
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =
| genre =
| decennia =
| medium = televisie
| externe_info =
}}

===beschrijving===
Carin Goeijers schetst in deze documentaire de sfeer die er hangt in het Belgische plaatsje Doel. Dit dorp moet plaats maken voor een nieuw havendok van de Antwerpse haven. Nostalgische sfeerbeelden van het dorp worden afgewisseld met dreigende beelden van een naderende havenindustrie. Veel bewoners hebben het dorp verlaten, maar nog enkele bewoners wachten de definitieve sloop af. Zij worden naar hun mening en gevoel over de sloop. Zo worden er beelden getoond van een schaapherder, een pastoor, een cafébazin, een oud-veldwachter en een jutter. De jutter zoekt in een opslagpolder voor zand naar voorwerpen van het verdwenen plaatsje Saeftinghe. Als Doel verdwijnt, dan hoopt hij dat het onder de grond zal vergaan, zodat de overblijfselen nog opgespoord kunnen worden.

===achtergrondinformatie===
Doel ligt nabij de grens met Nederland en ligt ten oosten van Antwerpen. Het dorp ligt aan de oostelijke oever van de rivier de Schelde. Op 20 januari 1998 viel het doek voor Doel. Op deze dag besliste de Vlaamse regering tot de aanleg van een nieuwe containerterminal op anderhalve kilometer van het plaatsje. Daarnaast werd er beslist dat er een extra containerterminal moest komen: namelijk het Saeftinghedok, precies op de plek waar Doel is. Volgens De Telegraaf moet dit dok in 2014 een feit zijn. Het dorpje dreigt daarmee slachtoffer te worden van de expansieplannen van de Antwerpse haven.

De nog wonende dorpsbewoners verwijten de haven ‘grootheidswaanzin’, want het nabijgelegen Deurganckdok werd vorig jaar maar voor een vijfde benut, aldus de Leeuwarder Courant. ‘’Nooit is er een schip aangemeerd’’, zo zegt Doel-inwoner Marina Apers over het Doeldok dat in de jaren tachtig is aangelegd.

Daartegenover staat de mening van Eddy Bruyninckx, havendirecteur van Antwerpen. Hij baseert zich op groeicijfers van de Antwerpse haven: ‘’Zonder grote trendbreuk in de wereldeconomie hebben we het Saeftinghedok écht nodig. We baseren ons daarbij op heel bescheiden groeicijfers: tot 2010 7%, tussen 2011 en 2015 5% en tussen 2016 en 2030 2,5% per jaar.’’

Doel bestaat anno 2008 nog steeds. De inwoners hebben tot 1 september 2009 woonrecht, maar de overheid lijkt de sloop al sneller te willen realiseren. Ondanks protestacties van inwoners, gaat de sloop met behulp van oproerpolitie verder, aldus De Telegraaf. Marcella van de Keybus (83) weigert echter te gaan: ‘’Ik woon hier, en ik woon hier gère.’’