{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=sprekend%20nederland Beeld & Geluid].
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info = [[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| lengte = 45'50''
| externe_info = [http://www.ikonrtv.nl/donderdagdocumentaire/documentaire.asp?oId=1253 IKON]
}}
[[Afbeelding:sprekend_nederland.jpg]]
 

===Beschrijving===

Voor deze documentaire filmde regisseur John Appel gedurende één maand, te weten januari 2003, veertien willekeurig uitgekozen en totaal verschillende toespraken ergens in Nederland, met als doel vast te leggen hoe willekeurige Nederlanders spreken in het openbaar. De camera registreert zowel officiële toespraken van beoefende sprekers als persoonlijke toespraken gehouden onder vrienden in lichtelijk dronken toestand.

Appel voert de kijker bijvoorbeeld langs een herdenkingsdienst voor overledenen van de watersnoodramp in 1953, een toespraak op een 40 jarige bruiloft, een militair die zijn troepen en hun familie toespreekt voor zij naar Afghanistan worden uitgezonden, een kerk waar over God wordt gesproken, een FNV leidsman die werknemers toespreekt en Jan Peter Balkenende die de achterban van de CDA toespreekt na de verkiezingsoverwinning.

Al deze verschillende gelegenheden zorgen voor een breed scala aan emoties, passend bij de toespraak en de omstandigheden waarbinnen deze wordt gehouden. Verdriet bij een begrafenis en blijdschap bij het kampioensfeest van een rugbyteam.

===Makers===

Regie: [[John Appel]]

Camera: [[John Appel]]

Geluid: [[Mark Wessner]]

Montage: [[John Appel]] en [[Maaik Krijgsman]]

Mixage: [[Hugo Dijkstal]]

Producent: [[Appel & Honigmann]]

Omroep: [[HUMAN]], [[IKON]]

===Achtergrondinformatie===
Sprekend Nederland werd op 22 januari 2004 op Nederland 1 uitgezonden door [[IKON]] en [[HUMAN]] in het kader van [[DDD De Donderdag Documentaire]].

Regisseur [[John Appel]] (1958) studeerde eerst Klassieke Taal- en Letterkunde, waarna hij in 1987 afstudeerde aan de Nederlandse Film en Televisie Academie in Amsterdam, afdeling camera en documentaire. Naast het maken van documentaires, zoals de op het International Documentary Filmfestival Amsterdam met de Joris Ivens Award bekroonde film [[André Hazes Zij Gelooft in Mij]] (1999) en [[Senegal Surplace]] (2003), was Appel ook als cameraman betrokken bij vele documentaires en is hij nauw betrokken de Nederlandse Film en Televisie Academie als zowel gastdocent en adviseur op het gebied van het maken van documentaires.

Het productiebedrijf dat ‘Sprekend Nederland’ produceerde, [[Appel & Honigmann]], werd eind 2000 door [[John Appel]] en filmmaakster [[Heddy Honigmann]] opgericht en samen produceerde zij sindsdien naast ‘Sprekend Nederland’ onder andere Appel’s films [[Senegal Surprise]] (2003) en [[Groeten van de Afsluitdijk]](2001) en enkele documentaires van [[Heddy Honigmann]], zoals de ‘Liefde door de Maag’ serie.

----

[[category:Producties|Sprekend Nederland]]

[[category:Documentaire| Sprekend Nederland]]

[[category:2000-2009| Sprekend Nederland]]

Bestand:Artek.jpg

2008-10-10T07:37:22Z

Arnoud Goos:

Artek het ideale vakantiekamp

2008-10-10T07:37:13Z

Arnoud Goos:

{{ Infobox Productie
| periode = 2002
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164 Beeld & Geluid].
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info = [[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| lengte = 57'30''
| externe_info =[http://www.vpro.nl/programma/dokwerk/afleveringen/9412023/ VPRO]
}}
[[Afbeelding:artek.jpg]]
 

===Beschrijving===
Artek- Het ideale vakantiekamp is een documentaire die een aantal kinderen volgt die hun zomervakantie doorbrengen in het vakantiekamp ‘Kamp Kiparisny’ in Oekraïne, dat een onderdeel is van de overkoepelde vakantiekampenorganisatie ‘Artek’. Het Artek vakantiekamp is een exclusief internationaal vakantiekamp voor kinderen uit de voormalige Sovjet Unie. Oorspronkelijk zagen de jonge pioniers, zoals de kinderen die werden geselecteerd genoemd werden, met socialistische idealen, het vakantiekamp als het paradijs op Aarde. De uitverkorenen die naar Artek mochten, werden beschouwd als de elite van de Russische arbeidersstaat. Het Artek kamp bestaat al sinds 1925 en werd opgericht “ter ere van de grote Lenin”. Kinderen komen anno 2002 twee nog steeds vanuit alle uithoeken van de voormalig Sovjet Unie, zoals Oezbekistan, Kazakstan en Georgië, maar krijgen lessen over niet alleen organiseren, respect, autorijden, tandheelkunde, maar ook de geschiedenis van de Sovjet Unie en wat er wellicht niet helemaal correct was aan de Communistische tijd.
Het kamp heeft betere tijden gekend. De ouders van de meeste kinderen die nu in het kamp verblijven zagen het gaan naar Artek als een droom, maar de jeugd van tegenwoordig is minder positief. Regisseur Walter Stokman kijkt in deze documentaire hoe één van de nog maar tien overgebleven kampen, het hoofd boven water probeert te houden in deze sterk veranderde tijd. Het inmiddels geprivatiseerde kamp moet zien te overleven in de markteconomie en daardoor worden tegenwoordig niet alleen uitblinkers op school en kinderen van bondsleden toegelaten, maar feitelijk iedereen die het kan betalen. Aan het woord komen verschillende ‘uitverkorene’ kinderen, van wie sommige vinden dat hun verwachtingen niet helemaal worden waargemaakt en de locatiedirectrice van ‘Kamp Kiparisny’, die nog hoopvol is voor de toekomst.

===Makers===

Regie: [[Walter Stokman]]

Producent: [[Marc Bary]], [[Katja Draaier]], [[Dana Taberima]], [[Marian van der Willigen]](NPS)

Camera: [[Benito Strangio]]

Montage: [[Govert Janse]]

Montage Advisseur: [[Menno Boerema]]

Geluid: [[Rik Meier]]

Geluidsmixage: [[Hugo Dijkstal]]

Kleurcorrectie: [[Ronald van Dieren]]

Research: [[Walter Stokman]], [[Masha Novikova]]

Tolk: [[Masha Novikova]]

Vertalingen: [[Anja Ourikh]], [[Aleksandra Ourikh]], [[Aai Prins]]

Sales: [[SND Films]]

Producent: [[IJswater Films]]

Eindredacteur: [[Cees van Ede]]

Omroep: [[NPS]]

===Achtergrondinformatie===
Artek- Het ideale vakantiekamp beleefde zijn wereldpremière tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam op 23 november 2003. Daarna werd de film op 8 december 2002 uitgezonden door de [[NPS]] in het kader van [[Dokwerk]]. De film werd ook geselecteerd voor het Highlights of the Lowlands Programma en voor Docs For Sale.

De documentaire werd ontwikkeld met steun van het ‘Media II programma’ van de EU, het ‘Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties’ en met een researchsubsidie van het ‘Nederlands Fonds voor de Film’.
Artek- Het ideale vakantiekamp werd zomer 2002 opgenomen op locatie in het jeugdvakantiekamp Artek, gelegen in het gelijknamige kustplaatsje aan de Krim in de Oekraïne.

Regisseur [[Walter Stokman]] (1966) is een succesvol documentairemaker die in zijn carrière als verscheidene onderscheidingen in ontvangst mocht nemen. Zo mocht hij in 2002 het Gouden Kalf voor beste korte documentaire in ontvangst nemen voor de film [[ASH World Wide Suicide]] (2002) en op het Internationale Film Festival van Seattle won hij in 2005 de prijs voor beste documentaire voor zijn film [[Based on a True Story]] (2005), over het leven van John Wojtowicz en Salvatore Naturile, die eerder centraal stonden in de Academy Award winnende film Dog Dog Afternoon (1975) van regisseur Sidney Lumet. Andere documentaires van Stokman, zoals bijvoorbeeld zijn eerdere [[Can’t U Hear Me Singin’]] (1997) en [[The West Lusaka Man]] (2006), werden goed ontvangen.

Over het maken van Artek zei Walter Stokman in De Filmkrant van december 2002 dat hij niet snel meer een film zal maken in een land waar hij de taal niet spreekt:''''Hoezeer ik makers als Leo de Boer of Jos de Putter ook waardeer, dat totaal moeten leunen op je tolk vind ik vreselijk. Het is alsof je voelsprieten zijn afgehakt. Je hebt niet meer de vrijheid om te luisteren naar wat er gebeurt en daar op in te spelen. Terwijl dat toch één van de leuke dingen is van het documentaire maken: de dingen vallen op hun plek door ze te doen, niet door ze van tevoren te bedenken''.”

----

[[category:Producties|Artek het ideale vakantiekamp]]

[[category:Documentaire|Artek het ideale vakantiekamp]]

[[category:2000-2009| Artek het ideale vakantiekamp]]

2008-10-10T07:27:32Z

Arnoud Goos:

Kinderen van Waterland

2008-10-10T07:26:47Z

Arnoud Goos:

{{ Infobox Productie
| periode = 1990
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=kinderen%20van%20waterland Beeld & Geluid].
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info = [[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:Kinderdrama|Kinderdrama]]
| decennia = [[:category:1990-1999|1900-1999]]
| medium = televisie
| externe_info =[http://cultura.nps.nl/page/TV-gids/161672 Cultura]
}}
[[Afbeelding:Voorbeeld.png]]
 

===Beschrijving===
Kinderen van Waterland is een 13-delige kinderdramaserie waarin kinderen van een basisschool uit de polder centraal staan. Elke aflevering duurt ongeveer 13 minuten en begint met het uitgaan van de school en de kinderen naar huis gaan. In elke aflevering staat één kind centraal, die een groot of een klein avontuur beleven. Al zingt Bram Vermeulen in de titelsong nog dat er helemaal niets gebeurd in waterland, “Zo saai is waterland”, toch beleven Ute, Callas, Spijker, Nina en Beertje na schooltijd van alles, brengen zichzelf en andere regelmatig in de problemen en zullen zelf naar een oplossing moeten zoeken. Spijker probeert bijvoorbeeld een muisje te redden door een muizenval te saboteren, Beertje gooit, wanneer hij hulpdienst heeft op school, teveel vissenvoer in het aquarium en probeert de vissen te redden, Callas en Spijker bang zijn van enge geluiden tijdens het kamperen en denkt Nina ’s nachts dat er inbrekers in huis zijn.

===Makers===
'''Crew'''

Regie: [[Ben Sombogaart]]

Producent: [[Burny Bos]]

Scenario: [[Burny Bos]]

Productieleiding: [[Maria de Haas]]

Camera: [[Jules van den Steenhoven]]

Geluid: [[Erik Langhout]], [[Jaap van Zoonen]]

Montage: [[Herman P. Koerts]], [[André de Laat]]

Muziek: [[Karel von Kleist]], [[Roger Verhaart]]

Begintune: [[Bram Vermeulen]]

Producent: [[Bos Bros.]], [[AVRO]]

Omroep: [[AVRO]]

'''Cast'''

Beertje van Veen: [[Sander Cowie-Charest]]

Spijker Leemhuis: [[Olivier Tuinier]]

Ute Kloek: [[Marjolein de Klerk]]

Callas Kramer: [[Jemina Kate Bos-Ritzman]]

Vader van Spijker: [[Kees Hulst]]

Moeder van Spijker: [[Annet Malherbe]]

Nina Leemhuis: [[Victoria Osborn]]

Vader van Callas: [[Ton Tedering]]

Opa van Callas: [[Joop Compter]]

Oma van Callas: [[Mies Drenth]]

Moeder van Beertje: [[Maureen Verspille]]

Oma van Beertje: [[Pim Lambeau]]

Moeder van Ute: [[Gusta Gerritsen]]

Juf: [[Yvonne Ristie]]

Politieagente: [[Wiske Sterringa]]

Keurige dame: [[Nora Kretz]]

Dierenarts: [[Wim Kouwehoven]]

Badmeester: [[Frits Jansma]]

Kapper: [[Chris Bolczek]]

Buurvrouwen: [[Beppie Melissen]], [[Hennie Kamerling]]

Kinderen van basisschool 't Swaenenest

Kinderen van basisschool De Wegwijzer

Verteller: [[Bram Vermeulen]]

===Achtergrondinformatie===
De eerste aflevering van Kinderen van Waterland werd door de AVRO voor het eerst uitgezonden op 1 oktober 1990 en de laatste aflevering van de serie werd uitgezonden op 24 december van datzelfde jaar. Later is de dertien aflevering tellende serie nog een aantal keer herhaald, zoals in 1991, 1992, 1995 en in 1998.

De serie werd geproduceerd en geschreven door [[Burny Bos]] (1944), die met Kinderen van Waterland, na zes jaar bij [[Villa Achterwerk]] te hebben gewerkt, haar eerste kinderdramaserie maakte. De serie werd geregisseerd door [[Ben Sombogaart]] (1947), die aanvankelijk documentairemaker was, maar zich vanaf begin jaren 80 van de vorige eeuw richtte op het maken van jeugd films en series en in 1993 werd bekroond met het Gouden Kalf in de categorie Beste Regisseur voor de film [[Het Zakmes]]. Sombogaart werkte al eerder samen met [[Burny Bos]] bij onder andere [[Mijn vader woont in Rio]] (1989) en [[Buurman Bolle]] (1989). Na Kinderen van Waterland zouden Bos en Sombogaart nog regelmatig met elkaar samen werken, vaak zeer succesvol zoals de films [[Abeltje]] (1998), [[Mijn franse tante Gazeuse]] (1996) en de hierboven reeds genoemde [[Het Zakmes]] (1993) In 1995 verscheen er een vervolg op de serie Kinderen van Waterland waarin kinderen uit dezelfde klas in de grote stad centraal stonden, namelijk [[Dag Juf, Tot Morgen!]] Ook deze serie werd geregisseerd door [[Ben Sombogaart]] en geproduceerd door [[Burny Bos]].

De aflevering ‘Huismus’ van Kinderen van Waterland won in 1992 de Prix de Jeunesse, een Duitse televisieprijs. In deze aflevering ontdekt de vader van Spijker dat er een muis in het huis loopt en zet een muizenval neer. Spijker vindt dit maar zielig en gaat ’s nachts zijn bed uit om de val te saboteren. Deze aflevering deed in 1991 ook mee aan de competitie van het Nederlands Film Festival.

Kinderen van Waterland is grotendeels opgenomen in de Zaanstreek.

Kinderen van Waterland kwam tot stand mede dankzij een subsidie van het ‘Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties’.

----

[[category:Producties|Kinderen van Waterland]]

[[category:Kinderdrama|Kinderen van Waterland]]

[[category:1990-1999|Kinderen van Waterland]]

Sprekend Nederland

2008-10-10T07:24:52Z

Arnoud Goos:

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=sprekend%20nederland Beeld & Geluid].
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info = [[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| lengte = 45'50''
| externe_info = [http://www.ikonrtv.nl/donderdagdocumentaire/documentaire.asp?oId=1253 IKON]
}}

 

[[Afbeelding:sprekend_nederland.jpg]]

===Beschrijving===

Voor deze documentaire filmde regisseur John Appel gedurende één maand, te weten januari 2003, veertien willekeurig uitgekozen en totaal verschillende toespraken ergens in Nederland, met als doel vast te leggen hoe willekeurige Nederlanders spreken in het openbaar. De camera registreert zowel officiële toespraken van beoefende sprekers als persoonlijke toespraken gehouden onder vrienden in lichtelijk dronken toestand.

Appel voert de kijker bijvoorbeeld langs een herdenkingsdienst voor overledenen van de watersnoodramp in 1953, een toespraak op een 40 jarige bruiloft, een militair die zijn troepen en hun familie toespreekt voor zij naar Afghanistan worden uitgezonden, een kerk waar over God wordt gesproken, een FNV leidsman die werknemers toespreekt en Jan Peter Balkenende die de achterban van de CDA toespreekt na de verkiezingsoverwinning.

Al deze verschillende gelegenheden zorgen voor een breed scala aan emoties, passend bij de toespraak en de omstandigheden waarbinnen deze wordt gehouden. Verdriet bij een begrafenis en blijdschap bij het kampioensfeest van een rugbyteam.

===Makers===

Regie: [[John Appel]]

Camera: [[John Appel]]

Geluid: [[Mark Wessner]]

Montage: [[John Appel]] en [[Maaik Krijgsman]]

Mixage: [[Hugo Dijkstal]]

Producent: [[Appel & Honigmann]]

Omroep: [[HUMAN]], [[IKON]]

===Achtergrondinformatie===
Sprekend Nederland werd op 22 januari 2004 op Nederland 1 uitgezonden door [[IKON]] en [[HUMAN]] in het kader van [[DDD De Donderdag Documentaire]].

Regisseur [[John Appel]] (1958) studeerde eerst Klassieke Taal- en Letterkunde, waarna hij in 1987 afstudeerde aan de Nederlandse Film en Televisie Academie in Amsterdam, afdeling camera en documentaire. Naast het maken van documentaires, zoals de op het International Documentary Filmfestival Amsterdam met de Joris Ivens Award bekroonde film [[André Hazes Zij Gelooft in Mij]] (1999) en [[Senegal Surprise]] (2003), was Appel ook als cameraman betrokken bij vele documentaires en is hij nauw betrokken de Nederlandse Film en Televisie Academie als zowel gastdocent en adviseur op het gebied van het maken van documentaires.

Het productiebedrijf dat ‘Sprekend Nederland’ produceerde, [[Appel & Honigmann]], werd eind 2000 door [[John Appel]] en filmmaakster [[Heddy Honigmann]] opgericht en samen produceerde zij sindsdien naast ‘Sprekend Nederland’ onder andere Appel’s films [[Senegal Surprise]] (2003) en [[Groeten van de Afsluitdijk]](2001) en enkele documentaires van [[Heddy Honigmann]], zoals de ‘Liefde door de Maag’ serie.

----

[[category:Producties|Sprekend Nederland]]

[[category:Documentaire| Sprekend Nederland]]

[[category:2000-2009| Sprekend Nederland]]

2008-10-09T19:28:24Z

Arnoud Goos: Nieuwe pagina: {{ Infobox Productie | periode = 2002 | archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164 Beeld & Geluid]. | makers = Makers | achtergrond...

{{ Infobox Productie
| periode = 2002
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164 Beeld & Geluid].
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info = [[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| lengte = 57'30''
| externe_info =[http://www.vpro.nl/programma/dokwerk/afleveringen/9412023/ VPRO]
}}

 

===Beschrijving===
Artek- Het ideale vakantiekamp is een documentaire die een aantal kinderen volgt die hun zomervakantie doorbrengen in het vakantiekamp ‘Kamp Kiparisny’ in Oekraïne, dat een onderdeel is van de overkoepelde vakantiekampenorganisatie ‘Artek’. Het Artek vakantiekamp is een exclusief internationaal vakantiekamp voor kinderen uit de voormalige Sovjet Unie. Oorspronkelijk zagen de jonge pioniers, zoals de kinderen die werden geselecteerd genoemd werden, met socialistische idealen, het vakantiekamp als het paradijs op Aarde. De uitverkorenen die naar Artek mochten, werden beschouwd als de elite van de Russische arbeidersstaat. Het Artek kamp bestaat al sinds 1925 en werd opgericht “ter ere van de grote Lenin”. Kinderen komen anno 2002 twee nog steeds vanuit alle uithoeken van de voormalig Sovjet Unie, zoals Oezbekistan, Kazakstan en Georgië, maar krijgen lessen over niet alleen organiseren, respect, autorijden, tandheelkunde, maar ook de geschiedenis van de Sovjet Unie en wat er wellicht niet helemaal correct was aan de Communistische tijd.
Het kamp heeft betere tijden gekend. De ouders van de meeste kinderen die nu in het kamp verblijven zagen het gaan naar Artek als een droom, maar de jeugd van tegenwoordig is minder positief. Regisseur Walter Stokman kijkt in deze documentaire hoe één van de nog maar tien overgebleven kampen, het hoofd boven water probeert te houden in deze sterk veranderde tijd. Het inmiddels geprivatiseerde kamp moet zien te overleven in de markteconomie en daardoor worden tegenwoordig niet alleen uitblinkers op school en kinderen van bondsleden toegelaten, maar feitelijk iedereen die het kan betalen. Aan het woord komen verschillende ‘uitverkorene’ kinderen, van wie sommige vinden dat hun verwachtingen niet helemaal worden waargemaakt en de locatiedirectrice van ‘Kamp Kiparisny’, die nog hoopvol is voor de toekomst.

===Makers===

Regie: [[Walter Stokman]]

Producent: [[Marc Bary]], [[Katja Draaier]], [[Dana Taberima]], [[Marian van der Willigen]](NPS)

Camera: [[Benito Strangio]]

Montage: [[Govert Janse]]

Montage Advisseur: [[Menno Boerema]]

Geluid: [[Rik Meier]]

Geluidsmixage: [[Hugo Dijkstal]]

Kleurcorrectie: [[Ronald van Dieren]]

Research: [[Walter Stokman]], [[Masha Novikova]]

Tolk: [[Masha Novikova]]

Vertalingen: [[Anja Ourikh]], [[Aleksandra Ourikh]], [[Aai Prins]]

Sales: [[SND Films]]

Producent: [[IJswater Films]]

Eindredacteur: [[Cees van Ede]]

Omroep: [[NPS]]

===Achtergrondinformatie===
Artek- Het ideale vakantiekamp beleefde zijn wereldpremière tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam op 23 november 2003. Daarna werd de film op 8 december 2002 uitgezonden door de [[NPS]] in het kader van [[Dokwerk]]. De film werd ook geselecteerd voor het Highlights of the Lowlands Programma en voor Docs For Sale.

De documentaire werd ontwikkeld met steun van het ‘Media II programma’ van de EU, het ‘Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties’ en met een researchsubsidie van het ‘Nederlands Fonds voor de Film’.
Artek- Het ideale vakantiekamp werd zomer 2002 opgenomen op locatie in het jeugdvakantiekamp Artek, gelegen in het gelijknamige kustplaatsje aan de Krim in de Oekraïne.

Regisseur [[Walter Stokman]] (1966) is een succesvol documentairemaker die in zijn carrière als verscheidene onderscheidingen in ontvangst mocht nemen. Zo mocht hij in 2002 het Gouden Kalf voor beste korte documentaire in ontvangst nemen voor de film [[ASH World Wide Suicide]] (2002) en op het Internationale Film Festival van Seattle won hij in 2005 de prijs voor beste documentaire voor zijn film [[Based on a True Story]] (2005), over het leven van John Wojtowicz en Salvatore Naturile, die eerder centraal stonden in de Academy Award winnende film Dog Dog Afternoon (1975) van regisseur Sidney Lumet. Andere documentaires van Stokman, zoals bijvoorbeeld zijn eerdere [[Can’t U Hear Me Singin’]] (1997) en [[The West Lusaka Man]] (2006), werden goed ontvangen.

Over het maken van Artek zei Walter Stokman in De Filmkrant van december 2002 dat hij niet snel meer een film zal maken in een land waar hij de taal niet spreekt:''''Hoezeer ik makers als Leo de Boer of Jos de Putter ook waardeer, dat totaal moeten leunen op je tolk vind ik vreselijk. Het is alsof je voelsprieten zijn afgehakt. Je hebt niet meer de vrijheid om te luisteren naar wat er gebeurt en daar op in te spelen. Terwijl dat toch één van de leuke dingen is van het documentaire maken: de dingen vallen op hun plek door ze te doen, niet door ze van tevoren te bedenken''.”

----

[[category:Producties|Artek het ideale vakantiekamp]]

[[category:Documentaire|Artek het ideale vakantiekamp]]

[[category:2000-2009| Artek het ideale vakantiekamp]]