John Fernhout - Bewerkingsoverzicht

Tony op 9 jun 2016 om 08:43

2016-06-09T08:43:34Z

← Oudere versie		Versie van 9 jun 2016 08:43
Regel 6:		Regel 6:
	\| overlijden_datum = 1 maart 1987		\| overlijden_datum = 1 maart 1987
	\| overlijden_plaats = Jeruzalem, Israël		\| overlijden_plaats = Jeruzalem, Israël
	\| functies = [[:Category:Regisseur \| regisseur]], [[:Category:Cameraman \| cameraman]]		\| functies = [[:Category:Regisseur \| regisseur]], [[:Category:Cameraman \| cameraman]], [[:Category:Fotograaf \| fotograaf]]
	\| bekend_van = ''[[Sky over Holland]]''		\| bekend_van = ''[[Sky over Holland]]''
	\| periode_actief = 1928-1987		\| periode_actief = 1928-1987
Regel 24:		Regel 24:
	'''Het levenswerk van John (Ferno) Fernhout beslaat vijftig jaar wereldgeschiedenis. Hij is in 1937 in Spanje tijdens de Spaanse burgeroorlog, in 1938 in China tijdens de Japans-Chinese oorlog, in Nederland tijdens de bevrijding door de geallieerden en in 1973 in Israël tijdens de Yom Kipoeroorlog. Fernhout voelt zich een internationaal mens en filmer zegt hij in een interview met de NCRV gids in 1981.''''''		'''Het levenswerk van John (Ferno) Fernhout beslaat vijftig jaar wereldgeschiedenis. Hij is in 1937 in Spanje tijdens de Spaanse burgeroorlog, in 1938 in China tijdens de Japans-Chinese oorlog, in Nederland tijdens de bevrijding door de geallieerden en in 1973 in Israël tijdens de Yom Kipoeroorlog. Fernhout voelt zich een internationaal mens en filmer zegt hij in een interview met de NCRV gids in 1981.''''''

			== Jeugd ==

	== ~~Beginjaren~~ ==		Fernhout groeit op in het artistieke milieu van de schildersfamilie Toorop, die nauwe contacten onderhoudt met vrijwel alle belangwekkende kunstenaars van die tijd. Zijn vroege jeugd is onrustig vanwege geldzorgen in het gezin, die ertoe leiden dat de Fernhouts een tijdlang geen vaste woonplaats hebben. Bovendien strandt in 1917 het ongelukkige huwelijk van zijn ouders, de filosoof [[Hendrik Fernhout]] en de schilderes Annie Caroline Pontifex Toorop (beter bekend als [[Charley Toorop]]). Fernhouts zusje groeit hierna bij haar grootvader, de schilder [[Jan Toorop]], op. Deze laat in Bergen voor zijn dochter Charley en haar zoons Edgar en John vervolgens de atelierwoning ‘De Vlerken’ bouwen, waar ze in 1922 komen te wonen. Enkele later jaren later verhuizen ze naar Amsterdam, omdat Charley Toorop deze stad vanwege haar contacten met de avant-garde boven het Noord-Hollandse plaatsje verkiest. In 1930 verhuist Charley met zoon Edgar, met wie ze vanwege zijn interesse om de schilderstraditie voort te zetten verreweg het beste overweg kan, naar Parijs. John gaat niet mee.

			== Eerste aanraking met film ==

			In 1928 heeft zijn moeder de filmer Joris Ivens, die ze heeft leren kennen in de Nederlandsche Film Liga en het Genootschap Nederland-Nieuw Rusland, al benaderd om haar zoon John onder zijn hoede te nemen. De dan vijftienjarige John Fernhout heeft weinig op met school en studie, is meer een doener, en wordt om de haverklap van school verwijderd. Bij Ivens leert de puber via hand en spandiensten voor Ivens’ films de eerste beginselen van het filmvak. Vervolgens sturen Ivens en zijn moeder hem naar Parijs om er cinematografie te studeren. Hij kan er niet aarden en verhuist naar Berlijn, waar hij zich aanmeldt bij de Agfa-Schule.

			== Zelf aan de slag ==

	Al tijdens het begin van zijn leven als filmer en fotograaf geeft de jonge Fernhout blijk van een bijzondere combinatie van talenten die hem tot een opmerkelijke documentarist zullen maken. Hij bezit het technische talent de camera inventief en doelbewust in te zetten voor het verhaal dat hij wil vertellen. Hij ontdekt nieuwe technische oplossingen om voorheen nog als onmogelijk beschouwde opnames te kunnen maken. Hij is een globetrotter die de uitdaging en het avontuur niet schuwt.		Al tijdens het begin van zijn leven als filmer en fotograaf geeft de jonge Fernhout blijk van een bijzondere combinatie van talenten die hem tot een opmerkelijke documentarist zullen maken. Hij bezit het technische talent de camera inventief en doelbewust in te zetten voor het verhaal dat hij wil vertellen. Hij ontdekt nieuwe technische oplossingen om voorheen nog als onmogelijk beschouwde opnames te kunnen maken. Hij is een globetrotter die de uitdaging en het avontuur niet schuwt.
Regel 32:		Regel 38:
	Hij koppelt zijn artistieke oog, beïnvloedt door de opvoeding in een schildersfamilie, aan een sociaal en politiek engagement, hoewel zowel [[Joris Ivens]] als zijn ex-vrouw [[Eva Besnyö]] vaststellen dat zijn politieke overtuigingen niet overduidelijk en uitgesproken zijn. Zijn politieke sympathieën veranderen door de jaren heen van een door zijn moeder en mentor Joris Ivens beïnvloedde marxistische oriëntatie naar sterk pro-Israëlische films in de periode 1980-1985. Fernhout is een van de grondleggers van de filmische oorlogsverslaglegging en maakt internationaal naam als opdrachtfilmer in de na-oorlogse jaren. Zijn artistieke bevlogenheid laat hem daarbij nooit los. Politiek en sociaal bewustzijn sluiten in zijn films schoonheid en de verbeelding niet uit. Er wordt dan ook wel gezegd dat hij een schilderende documentarist was.		Hij koppelt zijn artistieke oog, beïnvloedt door de opvoeding in een schildersfamilie, aan een sociaal en politiek engagement, hoewel zowel [[Joris Ivens]] als zijn ex-vrouw [[Eva Besnyö]] vaststellen dat zijn politieke overtuigingen niet overduidelijk en uitgesproken zijn. Zijn politieke sympathieën veranderen door de jaren heen van een door zijn moeder en mentor Joris Ivens beïnvloedde marxistische oriëntatie naar sterk pro-Israëlische films in de periode 1980-1985. Fernhout is een van de grondleggers van de filmische oorlogsverslaglegging en maakt internationaal naam als opdrachtfilmer in de na-oorlogse jaren. Zijn artistieke bevlogenheid laat hem daarbij nooit los. Politiek en sociaal bewustzijn sluiten in zijn films schoonheid en de verbeelding niet uit. Er wordt dan ook wel gezegd dat hij een schilderende documentarist was.

	Fernhout groeit op in het artistieke milieu van de schildersfamilie Toorop, die nauwe contacten onderhoudt met vrijwel alle belangwekkende kunstenaars van die tijd. Zijn vroege jeugd is onrustig vanwege geldzorgen in het gezin, die ertoe leiden dat de Fernhouts een tijdlang geen vaste woonplaats hebben. Bovendien strandt in 1917 het ongelukkige huwelijk van zijn ouders, de filosoof [[Hendrik Fernhout]] en de schilderes Annie Caroline Pontifex Toorop (beter bekend als [[Charley Toorop]]). Fernhouts zusje groeit hierna bij haar grootvader, de schilder [[Jan Toorop]], op. Deze laat in Bergen voor zijn dochter Charley en haar zoons Edgar en John vervolgens de atelierwoning ‘De Vlerken’ bouwen, waar ze in 1922 komen te wonen. Enkele later jaren later verhuizen ze naar Amsterdam, omdat Charley Toorop deze stad vanwege haar contacten met de avant-garde boven het Noord-Hollandse plaatsje verkiest. In 1930 verhuist Charley met zoon Edgar, met wie ze vanwege zijn interesse om de schilderstraditie voort te zetten verreweg het beste overweg kan, naar Parijs. John gaat niet mee.		== Verdere leven ==

	In 1928 heeft zijn moeder de filmer Joris Ivens, die ze heeft leren kennen in de Nederlandsche Film Liga en het Genootschap Nederland-Nieuw Rusland, al benaderd om haar zoon John onder zijn hoede te nemen. De dan vijftienjarige John Fernhout heeft weinig op met school en studie, is meer een doener, en wordt om de haverklap van school verwijderd. Bij Ivens leert de puber via hand en spandiensten voor Ivens’ films de eerste beginselen van het filmvak. Vervolgens sturen Ivens en zijn moeder hem naar Parijs om er cinematografie te studeren. Hij kan er niet aarden en verhuist naar Berlijn, waar hij zich aanmeldt bij de Agfa-Schule.		Tot 1938 levert hij als cameraman belangrijke bijdragen aan het omvangrijke werk van Ivens. In Berlijn ontmoet Fernhout via de fotograaf [[György Kepes]] de fotograaf [[Robert Capa]] en de Hongaarse fotografe [[Eva Besnyö]]. Fernhout keert eind 1930 naar Nederland terug. Besnyö volgt hem in 1932 en ze trouwen een jaar later. Fernhouts langdurige afwezigheid maakt dat het huwelijk niet lang standhoudt. Ze scheiden echter pas in 1945 om de joodse Eva tijdens de nationaal-socialistische dreiging en de Duitse bezetting niet nog meer in gevaar te brengen. In 1945 woont Fernhout inmiddels al 6 jaar in de Verenigde Staten van waaruit hij afwisselend in Canada en New York werkt. Hij heeft er een relatie met de Amerikaanse danseres [[Blanche Korchien\|Blanche “Polly” Korchien]]. Ze krijgen in 1942 een zoon, Douwes, die later ook het filmvak zal kiezen, eerst als cameraman voor zijn vader en na Fernhouts dood als onafhankelijk filmer. Na zijn scheiding van Besnyö in 1945 huwt Fernhout nog in hetzelfde jaar de moeder van zijn zoon. Het gezin woont onder andere in Parijs en Rome. Fernhouts tweede echtgenote overlijdt in 1962. Tijdens werkzaamheden in Israël van 1969 tot 1980, waar hij met zijn zoon talrijke projecten maakt, ontmoet hij de uit de Sovjetunie afkomstige [[Julia Meirovna]] Wiener. In 1978 trouwt Fernhout voor de derde keer. Jeruzalem is dan zijn vaste woonplaats, maar zijn werk brengt hem regelmatig naar Nederland. Fernhout overlijdt in 1987 te Jeruzalem, vol plannen voor een film over Vincent van Gogh.

	Zijn ontmoeting met Ivens vormt het begin van een bewogen carrière als cameraman, filmregisseur en fotograaf, waarin de marxistische invloeden van zijn moeder en Ivens een rol zullen spelen totdat Charley Toorop in 1955 sterft en tevens de vriendschap met Ivens is bekoeld. Tot 1938 levert hij als cameraman belangrijke bijdragen aan het omvangrijke werk van Ivens. In Berlijn ontmoet Fernhout via de fotograaf [[György Kepes]] de fotograaf [[Robert Capa]] en de Hongaarse fotografe [[Eva Besnyö]]. Fernhout keert eind 1930 naar Nederland terug. Besnyö volgt hem in 1932 en ze trouwen een jaar later. Fernhouts langdurige afwezigheid maakt dat het huwelijk niet lang standhoudt. Ze scheiden echter pas in 1945 om de joodse Eva tijdens de nationaal-socialistische dreiging en de Duitse bezetting niet nog meer in gevaar te brengen. In 1945 woont Fernhout inmiddels al 6 jaar in de Verenigde Staten van waaruit hij afwisselend in Canada en New York werkt. Hij heeft er een relatie met de Amerikaanse danseres [[Blanche Korchien\|Blanche “Polly” Korchien]]. Ze krijgen in 1942 een zoon, Douwes, die later ook het filmvak zal kiezen, eerst als cameraman voor zijn vader en na Fernhouts dood als onafhankelijk filmer. Na zijn scheiding van Besnyö in 1945 huwt Fernhout nog in hetzelfde jaar de moeder van zijn zoon. Het gezin woont onder andere in Parijs en Rome. Fernhouts tweede echtgenote overlijdt in 1962. Tijdens werkzaamheden in Israël van 1969 tot 1980, waar hij met zijn zoon talrijke projecten maakt, ontmoet hij de uit de Sovjetunie afkomstige [[Julia Meirovna]] Wiener. In 1978 trouwt Fernhout voor de derde keer. Jeruzalem is dan zijn vaste woonplaats, maar zijn werk brengt hem regelmatig naar Nederland. Fernhout overlijdt in 1987 te Jeruzalem, vol plannen voor een film over Vincent van Gogh.


	~~== Carrière ==~~

			== Overzicht carrière ==

	Zijn carrière als filmer begint zogezegd als Joris Ivens zich vanaf 1928 over de jonge John Fernhout ontfermt en zelfs bij hem laat wonen. Bij het maken van ''[[De Brug]]'' (1928) zet Ivens Fernhout nog als manusje van alles in. De nu leergierige Fernhout werkt als regie-assistent ook mee aan Ivens’ en [[Mannus Franken\|Mannus Frankens]] ''[[Branding]]'', een speelfilm over een jonge visser in conflict met zichzelf en zijn omgeving, met als documentaire achtergrond de plaats Katwijk. In 1929 assisteert hij Ivens bij de productie van ''[[Regen]]'', waarin hij ook een kleine rol heeft. Johnny blijkt echter talent te hebben voor zowel de Leica, waarmee hij al snel zelfstandig foto’s maakt, als de filmcamera. Wanneer Fernhout in 1930 uit Berlijn terugkeert, waar hij zich aan de Agfa-Schule heeft bijgeschoold, raakt hij verbonden aan de Studio Ivens, dat als doel heeft films te produceren en jonge filmers op te leiden. Het blijft bij een kortdurend initiatief en de studio houdt vanwege Ivens langdurige afwezigheid in 1932 al spoedig op te bestaan.		Zijn carrière als filmer begint zogezegd als Joris Ivens zich vanaf 1928 over de jonge John Fernhout ontfermt en zelfs bij hem laat wonen. Bij het maken van ''[[De Brug]]'' (1928) zet Ivens Fernhout nog als manusje van alles in. De nu leergierige Fernhout werkt als regie-assistent ook mee aan Ivens’ en [[Mannus Franken\|Mannus Frankens]] ''[[Branding]]'', een speelfilm over een jonge visser in conflict met zichzelf en zijn omgeving, met als documentaire achtergrond de plaats Katwijk. In 1929 assisteert hij Ivens bij de productie van ''[[Regen]]'', waarin hij ook een kleine rol heeft. Johnny blijkt echter talent te hebben voor zowel de Leica, waarmee hij al snel zelfstandig foto’s maakt, als de filmcamera. Wanneer Fernhout in 1930 uit Berlijn terugkeert, waar hij zich aan de Agfa-Schule heeft bijgeschoold, raakt hij verbonden aan de Studio Ivens, dat als doel heeft films te produceren en jonge filmers op te leiden. Het blijft bij een kortdurend initiatief en de studio houdt vanwege Ivens langdurige afwezigheid in 1932 al spoedig op te bestaan.
Regel 59:		Regel 61:
	Zijn sterke band met Joris Ivens heeft dan inmiddels een deuk opgelopen en als Ivens naar Australië vertrekt om [[Indonesia Calling]] te maken is er een duidelijke politieke en persoonlijke verwijdering tussen beide vrienden bespeurbaar. In 1947 vestigt hij zich in Parijs en regisseert hij, met [[Richard Leacock]] als cameraman, ''[[People of the Earth]]''. Voor deze reeks van zeven geografische films doorkruist hij Europa en Marokko. Van 1948 tot 1954 blijft hij in Frankrijk om van daaruit opdrachtfilms te maken in het kader van het Marshall Plan. Hij filmt onder andere in Frankrijk, Nederland, Zwitserland, Griekenland. De onderwerpen variëren van films over het herstel van Europa tot een aflevering van een beoogd drieluik over de Deltawerken, waarvan ook [[Bert Haanstra]] een deel maakt. Ferno weet voor zijn opdrachtfilms met ingenieuze technische ingrepen bijzondere opnames te maken, onder andere vanuit vliegtuigen en onder water. Vervolgens neemt hij twee jaar vrij om deze onder andere in Rome door te brengen.		Zijn sterke band met Joris Ivens heeft dan inmiddels een deuk opgelopen en als Ivens naar Australië vertrekt om [[Indonesia Calling]] te maken is er een duidelijke politieke en persoonlijke verwijdering tussen beide vrienden bespeurbaar. In 1947 vestigt hij zich in Parijs en regisseert hij, met [[Richard Leacock]] als cameraman, ''[[People of the Earth]]''. Voor deze reeks van zeven geografische films doorkruist hij Europa en Marokko. Van 1948 tot 1954 blijft hij in Frankrijk om van daaruit opdrachtfilms te maken in het kader van het Marshall Plan. Hij filmt onder andere in Frankrijk, Nederland, Zwitserland, Griekenland. De onderwerpen variëren van films over het herstel van Europa tot een aflevering van een beoogd drieluik over de Deltawerken, waarvan ook [[Bert Haanstra]] een deel maakt. Ferno weet voor zijn opdrachtfilms met ingenieuze technische ingrepen bijzondere opnames te maken, onder andere vanuit vliegtuigen en onder water. Vervolgens neemt hij twee jaar vrij om deze onder andere in Rome door te brengen.

	In 1957 verhuist Ferno naar Londen om niet lang daarna weer tijdelijk in Nederland neer te strijken. Tevens maakt hij later ''[[Blue Peter]]'', een filmische impressie van Sint-Maarten, Sint-Eustatius en Saba. In 1958 krijgt [[ABC]], zijn kleurendocumentaire over de Nederlandse Antillen een nominatie voor de Gouden Palm in Cannes. Deze gaat echter (ex aequo) naar de Franse inzending: ''[[La Seine a rencontré Paris]]'' van Ivens. In Parijs begint hij in 1962, samen met zijn zoon Douwes aan een zestigtal films over de Franse taal, die bedoeld is voor de Amerikaanse televisie. Hij komt er bovendien in contact met de Magnum fotografen. In 1965 krijgt hij bekendheid met zijn 70mm documentaire ''[[Fortress Of Peace]]'' over het Zwitserse leger in vredestijd, met voor die tijd spectaculaire beelden van legeroefeningen. ''Fortress Of Peace'' krijgt een Oscar-nominatie.		In 1957 verhuist Ferno naar Londen om niet lang daarna weer tijdelijk in Nederland neer te strijken. Tevens maakt hij later ''[[Blue Peter]]'', een filmische impressie van Sint-Maarten, Sint-Eustatius en Saba. In 1958 krijgt [[ABC]], zijn kleurendocumentaire over de Nederlandse Antillen een nominatie voor de Gouden Palm in Cannes. Deze gaat echter (ex aequo) naar de Franse inzending: ''[[La Seine a rencontré Paris]]'' van Ivens.

			In 1960 werkt Fernhout in opdracht van het ministerie van Waterstaat aan de film ''[[Dam the Delta]]''. Het is een animatie film waarin de geschiedenis van het Nederlandse delta landschap wordt behandeld en het ontstaan van de deltawerken aan bod komt.

			In Parijs begint hij in 1962, samen met zijn zoon Douwes aan een zestigtal films over de Franse taal, die bedoeld is voor de Amerikaanse televisie. Hij komt er bovendien in contact met de Magnum fotografen. In 1965 krijgt hij bekendheid met zijn 70mm documentaire ''[[Fortress Of Peace]]'' over het Zwitserse leger in vredestijd, met voor die tijd spectaculaire beelden van legeroefeningen. ''Fortress Of Peace'' krijgt een Oscar-nominatie.

	In 1967 keert hij naar Nederland terug om er, bestemd voor de wereldtentoonstelling in Montreal, de documentaire te maken die het hoogtepunt van zijn loopbaan zal vormen: ''[[Sky over Holland]]''. Deze 70mm documentaire, uitgezonden door de TROS, gaat in op de relatie tussen de Nederlandse kunst en het Nederlandse landschap met zijn beroemde wolkenformaties. Hoewel de film in zijn vaderland niet meteen gewaardeerd wordt betekent het een internationale doorbraak. In het buitenland prijst men de beeldende relatie die Ferno onder andere tussen het werk van Mondriaan en het nauwgezet verkavelde Nederland trekt. Mondriaan was een goede bekende van zijn grootvader geweest en Ferno had hem meerdere malen zelf ontmoet. Er volgt een bekroning in Cannes, waar Ferno de Gouden Palm ontvangt. Vanaf 1969 tot 1980 werken vader en zoon Ferno gezamenlijk in Israël. In de films die hij hier draait zijn geen marxistische opvattingen meer te herkennen. Zijn films blijven echter veelal van politieke aard. Hij maakt onder andere ''[[The Tree Of Life]]'' (1971) over de joodse diaspora en het ontstaan van de staat Israël en ''[[They Want To Live]]'', over de problemen van Israël met vijandige buurlanden. Zijn Israëlische films kiezen onomwonden voor de Israëlische strijd tegen de Arabieren. In 1980 maakt hij een cultureel uitstapje met zijn documentaire over het Israël Museum in Jeruzalem in ''[[Museum On The Hill]]''.		In 1967 keert hij naar Nederland terug om er, bestemd voor de wereldtentoonstelling in Montreal, de documentaire te maken die het hoogtepunt van zijn loopbaan zal vormen: ''[[Sky over Holland]]''. Deze 70mm documentaire, uitgezonden door de TROS, gaat in op de relatie tussen de Nederlandse kunst en het Nederlandse landschap met zijn beroemde wolkenformaties. Hoewel de film in zijn vaderland niet meteen gewaardeerd wordt betekent het een internationale doorbraak. In het buitenland prijst men de beeldende relatie die Ferno onder andere tussen het werk van Mondriaan en het nauwgezet verkavelde Nederland trekt. Mondriaan was een goede bekende van zijn grootvader geweest en Ferno had hem meerdere malen zelf ontmoet. Er volgt een bekroning in Cannes, waar Ferno de Gouden Palm ontvangt. Vanaf 1969 tot 1980 werken vader en zoon Ferno gezamenlijk in Israël. In de films die hij hier draait zijn geen marxistische opvattingen meer te herkennen. Zijn films blijven echter veelal van politieke aard. Hij maakt onder andere ''[[The Tree Of Life]]'' (1971) over de joodse diaspora en het ontstaan van de staat Israël en ''[[They Want To Live]]'', over de problemen van Israël met vijandige buurlanden. Zijn Israëlische films kiezen onomwonden voor de Israëlische strijd tegen de Arabieren. In 1980 maakt hij een cultureel uitstapje met zijn documentaire over het Israël Museum in Jeruzalem in ''[[Museum On The Hill]]''.

Tony op 8 jun 2016 om 13:49

2016-06-08T13:49:43Z

← Oudere versie		Versie van 8 jun 2016 13:49
Regel 37:		Regel 37:

	Zijn ontmoeting met Ivens vormt het begin van een bewogen carrière als cameraman, filmregisseur en fotograaf, waarin de marxistische invloeden van zijn moeder en Ivens een rol zullen spelen totdat Charley Toorop in 1955 sterft en tevens de vriendschap met Ivens is bekoeld. Tot 1938 levert hij als cameraman belangrijke bijdragen aan het omvangrijke werk van Ivens. In Berlijn ontmoet Fernhout via de fotograaf [[György Kepes]] de fotograaf [[Robert Capa]] en de Hongaarse fotografe [[Eva Besnyö]]. Fernhout keert eind 1930 naar Nederland terug. Besnyö volgt hem in 1932 en ze trouwen een jaar later. Fernhouts langdurige afwezigheid maakt dat het huwelijk niet lang standhoudt. Ze scheiden echter pas in 1945 om de joodse Eva tijdens de nationaal-socialistische dreiging en de Duitse bezetting niet nog meer in gevaar te brengen. In 1945 woont Fernhout inmiddels al 6 jaar in de Verenigde Staten van waaruit hij afwisselend in Canada en New York werkt. Hij heeft er een relatie met de Amerikaanse danseres [[Blanche Korchien\|Blanche “Polly” Korchien]]. Ze krijgen in 1942 een zoon, Douwes, die later ook het filmvak zal kiezen, eerst als cameraman voor zijn vader en na Fernhouts dood als onafhankelijk filmer. Na zijn scheiding van Besnyö in 1945 huwt Fernhout nog in hetzelfde jaar de moeder van zijn zoon. Het gezin woont onder andere in Parijs en Rome. Fernhouts tweede echtgenote overlijdt in 1962. Tijdens werkzaamheden in Israël van 1969 tot 1980, waar hij met zijn zoon talrijke projecten maakt, ontmoet hij de uit de Sovjetunie afkomstige [[Julia Meirovna]] Wiener. In 1978 trouwt Fernhout voor de derde keer. Jeruzalem is dan zijn vaste woonplaats, maar zijn werk brengt hem regelmatig naar Nederland. Fernhout overlijdt in 1987 te Jeruzalem, vol plannen voor een film over Vincent van Gogh.		Zijn ontmoeting met Ivens vormt het begin van een bewogen carrière als cameraman, filmregisseur en fotograaf, waarin de marxistische invloeden van zijn moeder en Ivens een rol zullen spelen totdat Charley Toorop in 1955 sterft en tevens de vriendschap met Ivens is bekoeld. Tot 1938 levert hij als cameraman belangrijke bijdragen aan het omvangrijke werk van Ivens. In Berlijn ontmoet Fernhout via de fotograaf [[György Kepes]] de fotograaf [[Robert Capa]] en de Hongaarse fotografe [[Eva Besnyö]]. Fernhout keert eind 1930 naar Nederland terug. Besnyö volgt hem in 1932 en ze trouwen een jaar later. Fernhouts langdurige afwezigheid maakt dat het huwelijk niet lang standhoudt. Ze scheiden echter pas in 1945 om de joodse Eva tijdens de nationaal-socialistische dreiging en de Duitse bezetting niet nog meer in gevaar te brengen. In 1945 woont Fernhout inmiddels al 6 jaar in de Verenigde Staten van waaruit hij afwisselend in Canada en New York werkt. Hij heeft er een relatie met de Amerikaanse danseres [[Blanche Korchien\|Blanche “Polly” Korchien]]. Ze krijgen in 1942 een zoon, Douwes, die later ook het filmvak zal kiezen, eerst als cameraman voor zijn vader en na Fernhouts dood als onafhankelijk filmer. Na zijn scheiding van Besnyö in 1945 huwt Fernhout nog in hetzelfde jaar de moeder van zijn zoon. Het gezin woont onder andere in Parijs en Rome. Fernhouts tweede echtgenote overlijdt in 1962. Tijdens werkzaamheden in Israël van 1969 tot 1980, waar hij met zijn zoon talrijke projecten maakt, ontmoet hij de uit de Sovjetunie afkomstige [[Julia Meirovna]] Wiener. In 1978 trouwt Fernhout voor de derde keer. Jeruzalem is dan zijn vaste woonplaats, maar zijn werk brengt hem regelmatig naar Nederland. Fernhout overlijdt in 1987 te Jeruzalem, vol plannen voor een film over Vincent van Gogh.


			== Carrière ==


	Zijn carrière als filmer begint zogezegd als Joris Ivens zich vanaf 1928 over de jonge John Fernhout ontfermt en zelfs bij hem laat wonen. Bij het maken van ''[[De Brug]]'' (1928) zet Ivens Fernhout nog als manusje van alles in. De nu leergierige Fernhout werkt als regie-assistent ook mee aan Ivens’ en [[Mannus Franken\|Mannus Frankens]] ''[[Branding]]'', een speelfilm over een jonge visser in conflict met zichzelf en zijn omgeving, met als documentaire achtergrond de plaats Katwijk. In 1929 assisteert hij Ivens bij de productie van ''[[Regen]]'', waarin hij ook een kleine rol heeft. Johnny blijkt echter talent te hebben voor zowel de Leica, waarmee hij al snel zelfstandig foto’s maakt, als de filmcamera. Wanneer Fernhout in 1930 uit Berlijn terugkeert, waar hij zich aan de Agfa-Schule heeft bijgeschoold, raakt hij verbonden aan de Studio Ivens, dat als doel heeft films te produceren en jonge filmers op te leiden. Het blijft bij een kortdurend initiatief en de studio houdt vanwege Ivens langdurige afwezigheid in 1932 al spoedig op te bestaan.		Zijn carrière als filmer begint zogezegd als Joris Ivens zich vanaf 1928 over de jonge John Fernhout ontfermt en zelfs bij hem laat wonen. Bij het maken van ''[[De Brug]]'' (1928) zet Ivens Fernhout nog als manusje van alles in. De nu leergierige Fernhout werkt als regie-assistent ook mee aan Ivens’ en [[Mannus Franken\|Mannus Frankens]] ''[[Branding]]'', een speelfilm over een jonge visser in conflict met zichzelf en zijn omgeving, met als documentaire achtergrond de plaats Katwijk. In 1929 assisteert hij Ivens bij de productie van ''[[Regen]]'', waarin hij ook een kleine rol heeft. Johnny blijkt echter talent te hebben voor zowel de Leica, waarmee hij al snel zelfstandig foto’s maakt, als de filmcamera. Wanneer Fernhout in 1930 uit Berlijn terugkeert, waar hij zich aan de Agfa-Schule heeft bijgeschoold, raakt hij verbonden aan de Studio Ivens, dat als doel heeft films te produceren en jonge filmers op te leiden. Het blijft bij een kortdurend initiatief en de studio houdt vanwege Ivens langdurige afwezigheid in 1932 al spoedig op te bestaan.

Tony op 1 jun 2016 om 11:12

2016-06-01T11:12:39Z

← Oudere versie		Versie van 1 jun 2016 11:12
Regel 22:		Regel 22:
	}}		}}

	Het levenswerk van John (Ferno) Fernhout beslaat vijftig jaar wereldgeschiedenis. Hij is in 1937 in Spanje tijdens de Spaanse burgeroorlog, in 1938 in China tijdens de Japans-Chinese oorlog, in Nederland tijdens de bevrijding door de geallieerden en in 1973 in Israël tijdens de Yom Kipoeroorlog. Fernhout voelt zich een internationaal mens en filmer zegt hij in een interview met de NCRV gids in 1981.		'''Het levenswerk van John (Ferno) Fernhout beslaat vijftig jaar wereldgeschiedenis. Hij is in 1937 in Spanje tijdens de Spaanse burgeroorlog, in 1938 in China tijdens de Japans-Chinese oorlog, in Nederland tijdens de bevrijding door de geallieerden en in 1973 in Israël tijdens de Yom Kipoeroorlog. Fernhout voelt zich een internationaal mens en filmer zegt hij in een interview met de NCRV gids in 1981.''''''


			== Beginjaren ==


	Al tijdens het begin van zijn leven als filmer en fotograaf geeft de jonge Fernhout blijk van een bijzondere combinatie van talenten die hem tot een opmerkelijke documentarist zullen maken. Hij bezit het technische talent de camera inventief en doelbewust in te zetten voor het verhaal dat hij wil vertellen. Hij ontdekt nieuwe technische oplossingen om voorheen nog als onmogelijk beschouwde opnames te kunnen maken. Hij is een globetrotter die de uitdaging en het avontuur niet schuwt.		Al tijdens het begin van zijn leven als filmer en fotograaf geeft de jonge Fernhout blijk van een bijzondere combinatie van talenten die hem tot een opmerkelijke documentarist zullen maken. Hij bezit het technische talent de camera inventief en doelbewust in te zetten voor het verhaal dat hij wil vertellen. Hij ontdekt nieuwe technische oplossingen om voorheen nog als onmogelijk beschouwde opnames te kunnen maken. Hij is een globetrotter die de uitdaging en het avontuur niet schuwt.

Tony op 1 jun 2016 om 10:41

2016-06-01T10:41:56Z

← Oudere versie		Versie van 1 jun 2016 10:41
Regel 59:		Regel 59:
	Historisch film-, geluidsmateriaal en documentatie waaronder het privé archief van John Fernhout is eind november 2009 verloren gegaan bij een verwoestende brand bij CityBox Amsterdam.		Historisch film-, geluidsmateriaal en documentatie waaronder het privé archief van John Fernhout is eind november 2009 verloren gegaan bij een verwoestende brand bij CityBox Amsterdam.

	~~====Prijzen en onderscheidingen====~~

	~~Gouden Palm, Cannes (1967).~~		== Prijzen en onderscheidingen ==

	~~Edo Bergsma-prijs~~ (~~1986~~).		* Gouden Palm, Cannes (1967).

			* Edo Bergsma-prijs (1986).


			== Bronnen ==

	~~====Bronnen====~~

	''Biografie Fernhout, Johannes Hendrik'' (1913-1987), Biografisch Woordenboek van Nederland.		''Biografie Fernhout, Johannes Hendrik'' (1913-1987), Biografisch Woordenboek van Nederland.

Renekoenders op 16 okt 2013 om 07:26

2013-10-16T07:26:46Z

← Oudere versie		Versie van 16 okt 2013 07:26
Regel 1:		Regel 1:
	{{ Infobox Persoon		{{ Infobox Persoon
	\| illustratie = ~~JohnFernhout~~.~~jpg~~		\| illustratie = FTA001130660_001_con.png
	\| naam = Johannes Hendrik Fernhout		\| naam = Johannes Hendrik Fernhout
	\| geboorte_datum = 9 augustus 1913		\| geboorte_datum = 9 augustus 1913
Regel 17:		Regel 17:
	desc none		desc none
	</imagemap>		</imagemap>
	\| onderschrift = John Fernhout		\| onderschrift = John Fernhout (1981)
	\| programmaoverzicht = [[Oeuvre John Fernhout]]		\| programmaoverzicht = [[Oeuvre John Fernhout]]
	\| catalogus = [[John Fernhout in de media]]		\| catalogus = [[John Fernhout in de media]]

Renekoenders op 29 mrt 2013 om 13:28

2013-03-29T13:28:58Z

← Oudere versie		Versie van 29 mrt 2013 13:28
Regel 10:		Regel 10:
	\| periode_actief = 1928-1987		\| periode_actief = 1928-1987
	\| werkt_samen_met = [[Joris Ivens]], [[Mannus Ranken]], [[Henri Storck]], [[Douwes Fernhout]]		\| werkt_samen_met = [[Joris Ivens]], [[Mannus Ranken]], [[Henri Storck]], [[Douwes Fernhout]]
	\| trivia = ~~werkte ook onder de naam~~ John ~~Ferno en pseudoniem Pieter Bruggens~~		\| trivia = [[Trivia: John Fernhout\|Trivia]]
	\| externe_info = [http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn4/fernhjh Biografisch woordenboek]		\| externe_info = [http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn4/fernhjh Biografisch woordenboek]
	\| media = <imagemap>		\| media = <imagemap>

Bas agterberg op 9 dec 2010 om 14:01

2010-12-09T14:01:37Z

← Oudere versie		Versie van 9 dec 2010 14:01
Regel 11:		Regel 11:
	\| werkt_samen_met = [[Joris Ivens]], [[Mannus Ranken]], [[Henri Storck]], [[Douwes Fernhout]]		\| werkt_samen_met = [[Joris Ivens]], [[Mannus Ranken]], [[Henri Storck]], [[Douwes Fernhout]]
	\| trivia = werkte ook onder de naam John Ferno en pseudoniem Pieter Bruggens		\| trivia = werkte ook onder de naam John Ferno en pseudoniem Pieter Bruggens
	\| externe_info =		\| externe_info = [http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn4/fernhjh Biografisch woordenboek]
	\| media = <imagemap>		\| media = <imagemap>
	Image:Audio.png\|		Image:Audio.png\|

Jberendsen op 28 jun 2010 om 12:42

2010-06-28T12:42:15Z

← Oudere versie		Versie van 28 jun 2010 12:42
Regel 12:		Regel 12:
	\| trivia = werkte ook onder de naam John Ferno en pseudoniem Pieter Bruggens		\| trivia = werkte ook onder de naam John Ferno en pseudoniem Pieter Bruggens
	\| externe_info =		\| externe_info =
			\| media = <imagemap>
			Image:Audio.png\|
			rect 0 4 26 25 [http://www.beeldengeluidwiki.nl/index.php/Audio:_John_Fernhout Audio fragmenten]
			desc none
			</imagemap>
	\| onderschrift = John Fernhout		\| onderschrift = John Fernhout
	\| programmaoverzicht = [[Oeuvre John Fernhout]]		\| programmaoverzicht = [[Oeuvre John Fernhout]]

Mvkooij op 5 mei 2010 om 13:07

2010-05-05T13:07:25Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2010 13:07
Regel 42:		Regel 42:
	Hij verblijft in New York waar hij voor het Educational Film Institute van New York University werkt. In 1940 komt ''[[And So They Live]]'' uit, een documentaire over bergbewoners in Kentucky, die hij samen met [[Julian Roffman]] in opdracht van de Sloan Foundation en het Educational Film Institute maakt. Hij maakt vervolgens samen met [[Joe Losey]] en [[Hanns Eisler]] ''[[A Child Went Forth]]''. Ook is Ferno in deze tijd geassocieerd aan de kersverse National Film Board of Canada, waar [[John Grierson]] onder andere hem en Joris Ivens verzoekt onervaren Canadese filmmakers op weg te helpen. Hij maakt in dit kader de documentaire ''[[High Over The Borders]]''. Vervolgens ontstaat in samenwerking met Losey, Ralph Steiner en Willard Van Dyke ook nog ''[[Youth Gets A Break]]''. Ferno wordt tijdens zijn verblijf in de Verenigde Staten bovendien benoemd tot filmofficier van de Nederlandse regering in het westelijk gebied. Hij filmt in deze hoedanigheid voor het Nederlands Informatie Bureau in New York de bezoeken van prinses Juliana aan de Antillen en Suriname. Ook gebruikt hij de opnames voor deze films, in combinatie met archiefmateriaal, voor enkele essayistische documentaires: ''[[Dutch Tradition]]'' (1944) en ''[[Buiten de Grenzen]]'' (1944). Deze aanvankelijk voor een Amerikaans publiek bedoelde films lichten toe hoe de Nederlandse tradities zich verhouden tot de geallieerde doeleinden en welke bijdrage Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog in dit kader levert. In 1944 keert hij als Amerikaanse oorlogscorrespondent op verzoek van het geallieerde opperbevel naar Nederland terug om de bevrijding van Nederland vast te leggen.		Hij verblijft in New York waar hij voor het Educational Film Institute van New York University werkt. In 1940 komt ''[[And So They Live]]'' uit, een documentaire over bergbewoners in Kentucky, die hij samen met [[Julian Roffman]] in opdracht van de Sloan Foundation en het Educational Film Institute maakt. Hij maakt vervolgens samen met [[Joe Losey]] en [[Hanns Eisler]] ''[[A Child Went Forth]]''. Ook is Ferno in deze tijd geassocieerd aan de kersverse National Film Board of Canada, waar [[John Grierson]] onder andere hem en Joris Ivens verzoekt onervaren Canadese filmmakers op weg te helpen. Hij maakt in dit kader de documentaire ''[[High Over The Borders]]''. Vervolgens ontstaat in samenwerking met Losey, Ralph Steiner en Willard Van Dyke ook nog ''[[Youth Gets A Break]]''. Ferno wordt tijdens zijn verblijf in de Verenigde Staten bovendien benoemd tot filmofficier van de Nederlandse regering in het westelijk gebied. Hij filmt in deze hoedanigheid voor het Nederlands Informatie Bureau in New York de bezoeken van prinses Juliana aan de Antillen en Suriname. Ook gebruikt hij de opnames voor deze films, in combinatie met archiefmateriaal, voor enkele essayistische documentaires: ''[[Dutch Tradition]]'' (1944) en ''[[Buiten de Grenzen]]'' (1944). Deze aanvankelijk voor een Amerikaans publiek bedoelde films lichten toe hoe de Nederlandse tradities zich verhouden tot de geallieerde doeleinden en welke bijdrage Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog in dit kader levert. In 1944 keert hij als Amerikaanse oorlogscorrespondent op verzoek van het geallieerde opperbevel naar Nederland terug om de bevrijding van Nederland vast te leggen.

	De ervaren Ferno heeft dan zijn sporen al verdiend en weet zich in eerste instantie door de nogal onvoorbereide RVD geen artistieke belemmeringen opgelegd. De samenwerking wil uiteindelijk door een gebrek aan faciliteiten en een teveel aan bureaucratie niet echt vlotten. Hij filmt onder andere de terugkeer van Koningin Wilhelmina naar Nederland. In 1945 regisseert Ferno, die zich niet voor één gat gevangen toont, echter zonder directe steun van de RVD maar met volledige medewerking van het Britse Ministry of Information (MOI) op eigen intiatief ''[[Broken Dykes]]'', over het door geallieerde bombardementen ondergelopen Walcheren en de evacuatie van de bewoners. In hetzelfde jaar maakt hij ook ''[[~~Het Laatste Schot~~]]'' over het einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederland waarin onder andere de juichende menigte, het uitdelen van voedsel aan Nederlandse kinderen en de thuiskomst van een Nederlandse militair te zien zijn. De films krijgen in Londen onder het toeziend oog van de MOI hun afwerking. Als Ferno in 1945 naar de Verenigde Staten terugkeert beleven ''Broken Dykes'' en ''The Last Shot'' uitgebreide bioscoopvertoningen in Engeland.		De ervaren Ferno heeft dan zijn sporen al verdiend en weet zich in eerste instantie door de nogal onvoorbereide RVD geen artistieke belemmeringen opgelegd. De samenwerking wil uiteindelijk door een gebrek aan faciliteiten en een teveel aan bureaucratie niet echt vlotten. Hij filmt onder andere de terugkeer van Koningin Wilhelmina naar Nederland. In 1945 regisseert Ferno, die zich niet voor één gat gevangen toont, echter zonder directe steun van de RVD maar met volledige medewerking van het Britse Ministry of Information (MOI) op eigen intiatief ''[[Broken Dykes]]'', over het door geallieerde bombardementen ondergelopen Walcheren en de evacuatie van de bewoners. In hetzelfde jaar maakt hij ook ''[[The last shot]]'' over het einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederland waarin onder andere de juichende menigte, het uitdelen van voedsel aan Nederlandse kinderen en de thuiskomst van een Nederlandse militair te zien zijn. De films krijgen in Londen onder het toeziend oog van de MOI hun afwerking. Als Ferno in 1945 naar de Verenigde Staten terugkeert beleven ''Broken Dykes'' en ''The Last Shot'' uitgebreide bioscoopvertoningen in Engeland.

	Zijn sterke band met Joris Ivens heeft dan inmiddels een deuk opgelopen en als Ivens naar Australië vertrekt om [[Indonesia Calling]] te maken is er een duidelijke politieke en persoonlijke verwijdering tussen beide vrienden bespeurbaar. In 1947 vestigt hij zich in Parijs en regisseert hij, met [[Richard Leacock]] als cameraman, ''[[People of the Earth]]''. Voor deze reeks van zeven geografische films doorkruist hij Europa en Marokko. Van 1948 tot 1954 blijft hij in Frankrijk om van daaruit opdrachtfilms te maken in het kader van het Marshall Plan. Hij filmt onder andere in Frankrijk, Nederland, Zwitserland, Griekenland. De onderwerpen variëren van films over het herstel van Europa tot een aflevering van een beoogd drieluik over de Deltawerken, waarvan ook [[Bert Haanstra]] een deel maakt. Ferno weet voor zijn opdrachtfilms met ingenieuze technische ingrepen bijzondere opnames te maken, onder andere vanuit vliegtuigen en onder water. Vervolgens neemt hij twee jaar vrij om deze onder andere in Rome door te brengen.		Zijn sterke band met Joris Ivens heeft dan inmiddels een deuk opgelopen en als Ivens naar Australië vertrekt om [[Indonesia Calling]] te maken is er een duidelijke politieke en persoonlijke verwijdering tussen beide vrienden bespeurbaar. In 1947 vestigt hij zich in Parijs en regisseert hij, met [[Richard Leacock]] als cameraman, ''[[People of the Earth]]''. Voor deze reeks van zeven geografische films doorkruist hij Europa en Marokko. Van 1948 tot 1954 blijft hij in Frankrijk om van daaruit opdrachtfilms te maken in het kader van het Marshall Plan. Hij filmt onder andere in Frankrijk, Nederland, Zwitserland, Griekenland. De onderwerpen variëren van films over het herstel van Europa tot een aflevering van een beoogd drieluik over de Deltawerken, waarvan ook [[Bert Haanstra]] een deel maakt. Ferno weet voor zijn opdrachtfilms met ingenieuze technische ingrepen bijzondere opnames te maken, onder andere vanuit vliegtuigen en onder water. Vervolgens neemt hij twee jaar vrij om deze onder andere in Rome door te brengen.

Renekoenders op 1 dec 2009 om 11:51

2009-12-01T11:51:58Z

← Oudere versie		Versie van 1 dec 2009 11:51
Regel 51:		Regel 51:

	In zijn laatste films richt Ferno zijn vizier nogmaals op Nederland. In ''[[De Drie Generaties]]'' (1983) legt hij wederom de link tussen kunst en natuur, maar ditmaal verbindt hij het thema aan zijn eigen schildersfamilie: zijn grootvader Jan Toorop, zijn moeder Charley en zijn broer Edgar. Foto’s en schilderijen vormen samen met het huis ‘De Vlerken’ dat Jan Toorop voor zijn dochter en twee kleinzoons liet bouwen, de basis van dit familieportret. De reeds op leeftijd gekomen Ferno beschouwt ''De Drie Generaties'' als een afrekening met zijn verleden. De afrekening is vriendelijk, maar toont wel aan dat film geen ondergeschikte kunstvorm hoeft te zijn. Over zijn vriend en fotograaf [[Cas Oorthuys]] maakt hij in 1984 voor de NOS - aan de hand van diens foto’s - het portret ''[[Mijn generatie is zwart-wit]]''. Ferno’s laatste film is ''[[Het bewaarde landschap]]''. Een laatste maal brengt hij in de radiodocumentaire ''[[Oogluik]]'' het Nederlandse landschap en de invloed ervan op de schilderskunst samen in zijn documentaire over het nationale park De Hoge Veluwe en het museum Kröller-Müller. Terug in Israël maakt Ferno plannen voor een film over Vincent van Gogh. Voordat hij deze kan realiseren overlijdt hij op 1 maart 1987 in Jeruzalem op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van hartproblemen.		In zijn laatste films richt Ferno zijn vizier nogmaals op Nederland. In ''[[De Drie Generaties]]'' (1983) legt hij wederom de link tussen kunst en natuur, maar ditmaal verbindt hij het thema aan zijn eigen schildersfamilie: zijn grootvader Jan Toorop, zijn moeder Charley en zijn broer Edgar. Foto’s en schilderijen vormen samen met het huis ‘De Vlerken’ dat Jan Toorop voor zijn dochter en twee kleinzoons liet bouwen, de basis van dit familieportret. De reeds op leeftijd gekomen Ferno beschouwt ''De Drie Generaties'' als een afrekening met zijn verleden. De afrekening is vriendelijk, maar toont wel aan dat film geen ondergeschikte kunstvorm hoeft te zijn. Over zijn vriend en fotograaf [[Cas Oorthuys]] maakt hij in 1984 voor de NOS - aan de hand van diens foto’s - het portret ''[[Mijn generatie is zwart-wit]]''. Ferno’s laatste film is ''[[Het bewaarde landschap]]''. Een laatste maal brengt hij in de radiodocumentaire ''[[Oogluik]]'' het Nederlandse landschap en de invloed ervan op de schilderskunst samen in zijn documentaire over het nationale park De Hoge Veluwe en het museum Kröller-Müller. Terug in Israël maakt Ferno plannen voor een film over Vincent van Gogh. Voordat hij deze kan realiseren overlijdt hij op 1 maart 1987 in Jeruzalem op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van hartproblemen.

			Historisch film-, geluidsmateriaal en documentatie waaronder het privé archief van John Fernhout is eind november 2009 verloren gegaan bij een verwoestende brand bij CityBox Amsterdam.

	====Prijzen en onderscheidingen====		====Prijzen en onderscheidingen====