Mary Hehuat - Bewerkingsoverzicht

HannoHoumes: /* Films over de Zuid-Molukse gemeenschap */

2023-06-26T16:57:53Z

Films over de Zuid-Molukse gemeenschap

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 16:57
Regel 44:		Regel 44:
	Al deze documentaires vertellen de geschiedenis van Molukkers in Nederland, maar niet alle meningen en uitspraken blijven bewaard voor toekomstige generaties. Sommigen willen niet meewerken aan een documentaire, anderen willen wel vertellen, maar durven niet alles voor de camera te zeggen.		Al deze documentaires vertellen de geschiedenis van Molukkers in Nederland, maar niet alle meningen en uitspraken blijven bewaard voor toekomstige generaties. Sommigen willen niet meewerken aan een documentaire, anderen willen wel vertellen, maar durven niet alles voor de camera te zeggen.

	Mary begreep de acties. Hij stond aan de Molukse kant maar vond dat de jonge Molukkers “uit de wijken” moesten zodat ze zich zouden ontwikkelen en integreren in de maatschappij. Niet blijven hangen aan het onrecht dat hun ouders was aangedaan. Mary wilde mensen met zijn films een spiegel voorhouden. ~~Mary’s~~ films werden door de gemeenschap zeker gewaardeerd. Doordat hij zelf niet in een Molukse woonwijk was grootgebracht en ABN sprak lukte het ook om begrip voor situatie van de ontslagen KNIL-militairen naar voren te brengen bij de Nederlandse kijker. Dat was zijn streven. Begrip aan de ene kant, integratie en ontwikkeling aan de andere kant.		Mary begreep de acties. Hij stond aan de Molukse kant maar vond dat de jonge Molukkers “uit de wijken” moesten zodat ze zich zouden ontwikkelen en integreren in de maatschappij. Niet blijven hangen aan het onrecht dat hun ouders was aangedaan. Mary wilde mensen met zijn films een spiegel voorhouden. Zijn films werden door de Molukse gemeenschap zeker gewaardeerd. Doordat hij zelf niet in een Molukse woonwijk was grootgebracht en ABN sprak lukte het ook om begrip voor situatie van de ontslagen KNIL-militairen naar voren te brengen bij de Nederlandse kijker. Dat was zijn streven. Begrip aan de ene kant, integratie en ontwikkeling aan de andere kant.

	===Ander werk===		===Ander werk===

HannoHoumes: /* Films over de Zuid-Molukse gemeenschap */

2023-06-26T16:57:04Z

Films over de Zuid-Molukse gemeenschap

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 16:57
Regel 42:		Regel 42:
	Verder maakt hij in 1990 ''[[Mijn vader is een belanda]]'' en ''[[Bahana is mijn leven]]''. Eerstgenoemde is een portret van een jongen en een meisje van Moluks-Nederlandse afkomst die in Nederland geboren zijn. Laatstgenoemde is een portret van drie contemporaine muzikanten van Molukse afkomst: Rudy Tuhusula (tifaspeler), Francis Parr (soul-zangeres) en Charlie Nanlohy (jazztrompettist).		Verder maakt hij in 1990 ''[[Mijn vader is een belanda]]'' en ''[[Bahana is mijn leven]]''. Eerstgenoemde is een portret van een jongen en een meisje van Moluks-Nederlandse afkomst die in Nederland geboren zijn. Laatstgenoemde is een portret van drie contemporaine muzikanten van Molukse afkomst: Rudy Tuhusula (tifaspeler), Francis Parr (soul-zangeres) en Charlie Nanlohy (jazztrompettist).

	Al deze documentaires vertellen de geschiedenis van Molukkers in Nederland, maar niet alle meningen en uitspraken blijven bewaard voor toekomstige generaties. Sommigen willen niet meewerken aan een documentaire, anderen willen wel vertellen, maar durven niet alles voor de camera te zeggen.		Al deze documentaires vertellen de geschiedenis van Molukkers in Nederland, maar niet alle meningen en uitspraken blijven bewaard voor toekomstige generaties. Sommigen willen niet meewerken aan een documentaire, anderen willen wel vertellen, maar durven niet alles voor de camera te zeggen.

			Mary begreep de acties. Hij stond aan de Molukse kant maar vond dat de jonge Molukkers “uit de wijken” moesten zodat ze zich zouden ontwikkelen en integreren in de maatschappij. Niet blijven hangen aan het onrecht dat hun ouders was aangedaan. Mary wilde mensen met zijn films een spiegel voorhouden. Mary’s films werden door de gemeenschap zeker gewaardeerd. Doordat hij zelf niet in een Molukse woonwijk was grootgebracht en ABN sprak lukte het ook om begrip voor situatie van de ontslagen KNIL-militairen naar voren te brengen bij de Nederlandse kijker. Dat was zijn streven. Begrip aan de ene kant, integratie en ontwikkeling aan de andere kant.

	===Ander werk===		===Ander werk===

HannoHoumes: /* Jeugd en Opleiding */

2023-06-26T16:55:38Z

Jeugd en Opleiding

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 16:55
Regel 20:		Regel 20:
	'''Een jazzmuzikant die filmt of een filmer die jazz speelt'''		'''Een jazzmuzikant die filmt of een filmer die jazz speelt'''

	===Jeugd en ~~Opleiding~~===		===Jeugd en opleiding===

	Oudste broer Han Hehuat werd ernstig ziek en er waren geen medicijnen beschikbaar in de roerige tijd dat Indonesië loskwam van het koloniale bewind uit Nederland. De ouders van Mary besloten om die reden mee te gaan met het KNIL-transport naar Nederland in 1951. Vader werd voor één dag militair. Ze kwamen aan in een kamp in Zeeland en werden heel vriendelijk onthaald door de Nederlandse bevolking. Het waren de eerste mensen met een kleur. Mary vertelde hoe vreemd hij en zijn familie het vonden om blanke mensen achter de vuilniswagen te zien lopen. Naderhand is de familie verhuisd naar Oosterhout in Noord-Brabant waar ze werden opgevangen door de Nederlands Hervormde Kerk. Tijdens zijn studie op de kunstacademie van Breda kwam hij met TBC in het sanatorium De Klokkenberg terecht voor anderhalf jaar. Volgens zijn eigen zeggen heeft hij daar veel naar muziek geluisterd (Bill Evans) en ook veel over het leven kunnen nadenken. In de jaren zestig volgt Mary Hehuat een opleiding aan de de afdeling Filmische Vormgeving van de Academie St. Joost te Breda. Hij studeert af met ''Een dag van een meisje''. Hij is ook voor de camera te zien, bijvoorbeeld in de hoofdrol van ''Kamer met uitzicht'' van Jan Gruyaert en in bijna alle eindexamenfilms van 1967. In diezelfde jaren zet hij zijn eerste stappen als jazzmuzikant.		Oudste broer Han Hehuat werd ernstig ziek en er waren geen medicijnen beschikbaar in de roerige tijd dat Indonesië loskwam van het koloniale bewind uit Nederland. De ouders van Mary besloten om die reden mee te gaan met het KNIL-transport naar Nederland in 1951. Vader werd voor één dag militair. Ze kwamen aan in een kamp in Zeeland en werden heel vriendelijk onthaald door de Nederlandse bevolking. Het waren de eerste mensen met een kleur. Mary vertelde hoe vreemd hij en zijn familie het vonden om blanke mensen achter de vuilniswagen te zien lopen. Naderhand is de familie verhuisd naar Oosterhout in Noord-Brabant waar ze werden opgevangen door de Nederlands Hervormde Kerk. Tijdens zijn studie op de kunstacademie van Breda kwam hij met TBC in het sanatorium De Klokkenberg terecht voor anderhalf jaar. Volgens zijn eigen zeggen heeft hij daar veel naar muziek geluisterd (Bill Evans) en ook veel over het leven kunnen nadenken. In de jaren zestig volgt Mary Hehuat een opleiding aan de de afdeling Filmische Vormgeving van de Academie St. Joost te Breda. Hij studeert af met ''Een dag van een meisje''. Hij is ook voor de camera te zien, bijvoorbeeld in de hoofdrol van ''Kamer met uitzicht'' van Jan Gruyaert en in bijna alle eindexamenfilms van 1967. In diezelfde jaren zet hij zijn eerste stappen als jazzmuzikant.

HannoHoumes: /* Opleiding */

2023-06-26T16:55:23Z

Opleiding

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 16:55
Regel 20:		Regel 20:
	'''Een jazzmuzikant die filmt of een filmer die jazz speelt'''		'''Een jazzmuzikant die filmt of een filmer die jazz speelt'''

	===Opleiding===		===Jeugd en Opleiding===

	Oudste broer Han Hehuat werd ernstig ziek en er waren geen medicijnen beschikbaar in de roerige tijd dat Indonesië loskwam van het koloniale bewind uit Nederland. De ouders van Mary besloten om die reden mee te gaan met het KNIL-transport naar Nederland in 1951. Vader werd voor één dag militair. Ze kwamen aan in een kamp in Zeeland en werden heel vriendelijk onthaald door de Nederlandse bevolking. Het waren de eerste mensen met een kleur. Mary vertelde hoe vreemd hij en zijn familie het vonden om blanke mensen achter de vuilniswagen te zien lopen. Naderhand is de familie verhuisd naar Oosterhout in Noord-Brabant waar ze werden opgevangen door de Nederlands Hervormde Kerk. Tijdens zijn studie op de kunstacademie van Breda kwam hij met TBC in het sanatorium De Klokkenberg terecht voor anderhalf jaar. Volgens zijn eigen zeggen heeft hij daar veel naar muziek geluisterd (Bill Evans) en ook veel over het leven kunnen nadenken. In de jaren zestig volgt Mary Hehuat een opleiding aan de de afdeling Filmische Vormgeving van de Academie St. Joost te Breda. Hij studeert af met ''Een dag van een meisje''. Hij is ook voor de camera te zien, bijvoorbeeld in de hoofdrol van ''Kamer met uitzicht'' van Jan Gruyaert en in bijna alle eindexamenfilms van 1967. In diezelfde jaren zet hij zijn eerste stappen als jazzmuzikant.		Oudste broer Han Hehuat werd ernstig ziek en er waren geen medicijnen beschikbaar in de roerige tijd dat Indonesië loskwam van het koloniale bewind uit Nederland. De ouders van Mary besloten om die reden mee te gaan met het KNIL-transport naar Nederland in 1951. Vader werd voor één dag militair. Ze kwamen aan in een kamp in Zeeland en werden heel vriendelijk onthaald door de Nederlandse bevolking. Het waren de eerste mensen met een kleur. Mary vertelde hoe vreemd hij en zijn familie het vonden om blanke mensen achter de vuilniswagen te zien lopen. Naderhand is de familie verhuisd naar Oosterhout in Noord-Brabant waar ze werden opgevangen door de Nederlands Hervormde Kerk. Tijdens zijn studie op de kunstacademie van Breda kwam hij met TBC in het sanatorium De Klokkenberg terecht voor anderhalf jaar. Volgens zijn eigen zeggen heeft hij daar veel naar muziek geluisterd (Bill Evans) en ook veel over het leven kunnen nadenken. In de jaren zestig volgt Mary Hehuat een opleiding aan de de afdeling Filmische Vormgeving van de Academie St. Joost te Breda. Hij studeert af met ''Een dag van een meisje''. Hij is ook voor de camera te zien, bijvoorbeeld in de hoofdrol van ''Kamer met uitzicht'' van Jan Gruyaert en in bijna alle eindexamenfilms van 1967. In diezelfde jaren zet hij zijn eerste stappen als jazzmuzikant.

HannoHoumes op 26 jun 2023 om 16:55

2023-06-26T16:55:10Z

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 16:55
Regel 22:		Regel 22:
	===Opleiding===		===Opleiding===

	In de jaren zestig volgt Mary Hehuat een opleiding aan de de afdeling Filmische Vormgeving van de Academie St. Joost te Breda. Hij studeert af met ''Een dag van een meisje''. Hij is ook voor de camera te zien, bijvoorbeeld in de hoofdrol van ''Kamer met uitzicht'' van Jan Gruyaert en in bijna alle eindexamenfilms van 1967. In diezelfde jaren zet hij zijn eerste stappen als jazzmuzikant.		Oudste broer Han Hehuat werd ernstig ziek en er waren geen medicijnen beschikbaar in de roerige tijd dat Indonesië loskwam van het koloniale bewind uit Nederland. De ouders van Mary besloten om die reden mee te gaan met het KNIL-transport naar Nederland in 1951. Vader werd voor één dag militair. Ze kwamen aan in een kamp in Zeeland en werden heel vriendelijk onthaald door de Nederlandse bevolking. Het waren de eerste mensen met een kleur. Mary vertelde hoe vreemd hij en zijn familie het vonden om blanke mensen achter de vuilniswagen te zien lopen. Naderhand is de familie verhuisd naar Oosterhout in Noord-Brabant waar ze werden opgevangen door de Nederlands Hervormde Kerk. Tijdens zijn studie op de kunstacademie van Breda kwam hij met TBC in het sanatorium De Klokkenberg terecht voor anderhalf jaar. Volgens zijn eigen zeggen heeft hij daar veel naar muziek geluisterd (Bill Evans) en ook veel over het leven kunnen nadenken. In de jaren zestig volgt Mary Hehuat een opleiding aan de de afdeling Filmische Vormgeving van de Academie St. Joost te Breda. Hij studeert af met ''Een dag van een meisje''. Hij is ook voor de camera te zien, bijvoorbeeld in de hoofdrol van ''Kamer met uitzicht'' van Jan Gruyaert en in bijna alle eindexamenfilms van 1967. In diezelfde jaren zet hij zijn eerste stappen als jazzmuzikant.

	===Films over de Zuid-Molukse gemeenschap===		===Films over de Zuid-Molukse gemeenschap===

HannoHoumes: /* Ander werk */

2023-06-26T10:46:44Z

Ander werk

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 10:46
Regel 48:		Regel 48:
	In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].		In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].

	In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook produceren zij voor ZOA tussen 1983 en 1993 ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', ''[[Gracias a Dios]]'' en ''[[Ban Vinai, Thailand]]''. De eerste betreft een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden ~~een~~ families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd. ''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven. ''[[Ban Vinai, Thailand]]'' betreft een vluchtelingenkamp in Noord-Thailand. Op eigen initiatief maakt het duo nog een aantal andere items in Azië, waaronder ''[[Bangkok Verzakt]]'' en een reportage over de geboortepolitiek in Singapore.		In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook produceren zij voor ZOA tussen 1983 en 1993 ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', ''[[Gracias a Dios]]'' en ''[[Ban Vinai, Thailand]]''. De eerste betreft een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd. ''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven. ''[[Ban Vinai, Thailand]]'' betreft een vluchtelingenkamp in Noord-Thailand. Op eigen initiatief maakt het duo nog een aantal andere items in Azië, waaronder ''[[Bangkok Verzakt]]'' en een reportage over de geboortepolitiek in Singapore.

	===Trivia===		===Trivia===

HannoHoumes: /* Ander werk */

2023-06-26T10:09:58Z

Ander werk

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 10:09
Regel 48:		Regel 48:
	In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].		In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].

	In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook produceren zij voor ZOA ~~in de jaren 90~~ ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', ''[[Gracias a Dios]]'' en ''[[Ban Vinai, Thailand]]''. De eerste betreft een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden een families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd. ''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven. ''[[Ban Vinai, Thailand]]'' betreft een vluchtelingenkamp in Noord-Thailand. Op eigen initiatief maakt het duo nog een aantal andere items in Azië, waaronder ''[[Bangkok Verzakt]]'' en een reportage over de geboortepolitiek in Singapore.		In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook produceren zij voor ZOA tussen 1983 en 1993 ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', ''[[Gracias a Dios]]'' en ''[[Ban Vinai, Thailand]]''. De eerste betreft een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden een families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd. ''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven. ''[[Ban Vinai, Thailand]]'' betreft een vluchtelingenkamp in Noord-Thailand. Op eigen initiatief maakt het duo nog een aantal andere items in Azië, waaronder ''[[Bangkok Verzakt]]'' en een reportage over de geboortepolitiek in Singapore.

	===Trivia===		===Trivia===

HannoHoumes: /* Ander werk */

2023-06-26T10:08:28Z

Ander werk

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 10:08
Regel 48:		Regel 48:
	In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].		In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].

	In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook produceren zij voor ZOA in de jaren 90 ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', ''[[Gracias a Dios]]'' en ''[[Ban Vinai, Thailand]]''. De eerste betreft een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden een families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd. ''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven. ''[[Ban Vinai, Thailand]]'' betreft een vluchtelingenkamp in Noord-Thailand. Op eigen initiatief maakt het duo nog een aantal andere items in Azië, waaronder ''[[Bangkok Verzakt]]'' en over de geboortepolitiek in Singapore.		In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook produceren zij voor ZOA in de jaren 90 ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', ''[[Gracias a Dios]]'' en ''[[Ban Vinai, Thailand]]''. De eerste betreft een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden een families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd. ''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven. ''[[Ban Vinai, Thailand]]'' betreft een vluchtelingenkamp in Noord-Thailand. Op eigen initiatief maakt het duo nog een aantal andere items in Azië, waaronder ''[[Bangkok Verzakt]]'' en een reportage over de geboortepolitiek in Singapore.

	===Trivia===		===Trivia===

HannoHoumes: Aanvulling werk jaren 90 aan de hand van interview met Yvonne de Kok

2023-06-26T10:08:05Z

Aanvulling werk jaren 90 aan de hand van interview met Yvonne de Kok

← Oudere versie		Versie van 26 jun 2023 10:08
Regel 2:		Regel 2:
	\| illustratie = FTA001011190_001_arc.jpg		\| illustratie = FTA001011190_001_arc.jpg
	\| naam = Mary Hehuat		\| naam = Mary Hehuat
	\| geboorte_datum = 18 december 1941		\| geboorte_datum = 8 december 1941
	\| geboorte_plaats = Djokjakarta		\| geboorte_plaats = Djokjakarta
	\| overlijden_datum = 16 februari 2021		\| overlijden_datum = 16 februari 2021
Regel 26:		Regel 26:
	===Films over de Zuid-Molukse gemeenschap===		===Films over de Zuid-Molukse gemeenschap===

	In 1975 maakt Hehuat ''[[Tussen Oost en West]]'' over de problematiek van de Zuid-Molukkers in Nederland, zo'n 40.000 personen, die terug willen, maar niet kunnen en voortdurend in botsing komen met de westerse maatschappij. Hij heeft, met ~~zijn echtgenote~~ [[Maartje van der Heyden]], ruim een jaar gefilmd op verschillende plaatsen in Nederland waar de Zuid-Molukkers in eigen wijken wonen, vooral in Breda (waar de filmer zelf woont) en in Assen. Door zijn afkomst, zelf Zuid-Molukken, is Hehuat in staat een ander beeld te schetsen van de moeilijke omstandigheden waarin de Molukse gemeenschap in Nederland verkeert. Centraal in ''Tussen Oost en West'' staat de familie Latumaerissa. Vader is een oud-KNIL-militair, moeder een religieuze vrouw met heimwee. De kinderen, van wie twee schoolgaand, twee werkend, hebben allen een taalachterstand. De film is gesubsidieerd door het ministerie van CRM, maar dat heeft zich gedistantieerd van de inhoud. Het is in de ogen van het ministerie te veel een politieke film. Een Molukker dringt in de film onder meer aan op “hardere acties”, “nog erger dan die van de Palestijnen”. Hehuat en Van der Heyden hebben de titel van de film 'Geef mij de Molukkers maar' moeten veranderen in het neutralere 'Tussen Oost en West', maar mochten verder alsnog hun gang gaan.		In 1975 maakt Hehuat ''[[Tussen Oost en West]]'' over de problematiek van de Zuid-Molukkers in Nederland, zo'n 40.000 personen, die terug willen, maar niet kunnen en voortdurend in botsing komen met de westerse maatschappij. Hij heeft met [[Maartje van der Heyden]] ruim een jaar gefilmd op verschillende plaatsen in Nederland waar de Zuid-Molukkers in eigen wijken wonen, vooral in Breda (waar de filmer zelf woont) en in Assen. Door zijn afkomst, zelf Zuid-Molukken, is Hehuat in staat een ander beeld te schetsen van de moeilijke omstandigheden waarin de Molukse gemeenschap in Nederland verkeert. Centraal in ''Tussen Oost en West'' staat de familie Latumaerissa. Vader is een oud-KNIL-militair, moeder een religieuze vrouw met heimwee. De kinderen, van wie twee schoolgaand, twee werkend, hebben allen een taalachterstand. De film is gesubsidieerd door het ministerie van CRM, maar dat heeft zich gedistantieerd van de inhoud. Het is in de ogen van het ministerie te veel een politieke film. Een Molukker dringt in de film onder meer aan op “hardere acties”, “nog erger dan die van de Palestijnen”. Hehuat en Van der Heyden hebben de titel van de film 'Geef mij de Molukkers maar' moeten veranderen in het neutralere 'Tussen Oost en West', maar mochten verder alsnog hun gang gaan.

	Na een aantal jaar te werken voor verschillende Nederlandse omroepen en het Duitse WDR krijgt Hehuat in 1985 de opdracht van Feduco voor een 8-delige serie over de geschiedenis van de Molukkers vanaf 1945, ''Sedjarah Kesabaran - De geschiedenis van het geduld''. De serie wordt uitgezonden binnen de reeks ''[[Medelanders Nederlanders]]'' en zowel in het Nederlands als in het Maleis vertaald. Vanuit de Molukse gemeenschap is er kritiek op ''Sedjarah Kesabaran'', vooral omdat voornamelijk vertegenwoordigers van de Badan Persatuan aan het woord kwamen. Zelf geeft Hehuat toe zich vertild te hebben aan de serie. Hij is buiten de Molukse woonwijken opgegroeid en heeft zich verkeken op de sociale controle die er heerst. Ook het gebrek aan technische kennis en technische mogelijkheden speelden volgens Hehuat een rol, waardoor niet alle kanten evenwichtig konden worden belicht. [[Henk Baard]], de coördinator bij Feduco, verklaart daarbij dat het vanwege de beperkte zendtijd niet mogelijk is om alle Molukse groeperingen aan het woord te laten. Hehuat hoopt dat de Nederlandse Molukkers met deze serie de ‘koloniale bladzijde’ eindelijk omslaan en zich meer naar de toekomst gaan richten.		Na een aantal jaar te werken voor verschillende Nederlandse omroepen en het Duitse WDR krijgt Hehuat in 1985 de opdracht van Feduco voor een 8-delige serie over de geschiedenis van de Molukkers vanaf 1945, ''Sedjarah Kesabaran - De geschiedenis van het geduld''. De serie wordt uitgezonden binnen de reeks ''[[Medelanders Nederlanders]]'' en zowel in het Nederlands als in het Maleis vertaald. Vanuit de Molukse gemeenschap is er kritiek op ''Sedjarah Kesabaran'', vooral omdat voornamelijk vertegenwoordigers van de Badan Persatuan aan het woord kwamen. Zelf geeft Hehuat toe zich vertild te hebben aan de serie. Hij is buiten de Molukse woonwijken opgegroeid en heeft zich verkeken op de sociale controle die er heerst. Ook het gebrek aan technische kennis en technische mogelijkheden speelden volgens Hehuat een rol, waardoor niet alle kanten evenwichtig konden worden belicht. [[Henk Baard]], de coördinator bij Feduco, verklaart daarbij dat het vanwege de beperkte zendtijd niet mogelijk is om alle Molukse groeperingen aan het woord te laten. Hehuat hoopt dat de Nederlandse Molukkers met deze serie de ‘koloniale bladzijde’ eindelijk omslaan en zich meer naar de toekomst gaan richten.
Regel 48:		Regel 48:
	In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].		In 1976 doet hij muziek en camera voor een film over epilepsie, gemaakt door [[Maartje van der Heyden]].

	''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven.		In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook produceren zij voor ZOA in de jaren 90 ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', ''[[Gracias a Dios]]'' en ''[[Ban Vinai, Thailand]]''. De eerste betreft een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden een families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd. ''[[Gracias a Dios]]'' is een reportage over een hulpproject van ZOA-Vluchtelingenzorg voor de Miskito in Honduras, in de oostelijke provincie Gracias a Dios. Leden van deze Indiaanse bevolkingsgroep worden opgeleid tot gezondheidsleiders. De film geeft aandacht aan de primitieve en onhygiënische leefomstandigheden in het geïsoleerde moerasgebied waar ze leven. ''[[Ban Vinai, Thailand]]'' betreft een vluchtelingenkamp in Noord-Thailand. Op eigen initiatief maakt het duo nog een aantal andere items in Azië, waaronder ''[[Bangkok Verzakt]]'' en over de geboortepolitiek in Singapore.

	In de jaren 90 maakt Hehuat verschillende reportages voor ''[[Werken aan werk]]''. Hij maakt deze met [[Yvonne de Kok]]. Ook ~~produceert hij~~ in de jaren 90 ''[[Vietnam: terug naar het land van oom Ho]]'', een film over de terugkeer van Vietnamese bootvluchtelingen naar Vietnam en de hulp die ze hierbij krijgen. In de film worden een families tijdens de repatriëring vanuit Hongkong gevolgd.

	~~In 1991 maakt Mary Hehuat met~~ [[~~Yvonne de Kok~~]] een ~~documentaire~~ over ~~jongens~~ en ~~meisjes die kiezen voor~~ een ~~carrière~~ in het ~~leger~~.

	===Trivia===		===Trivia===

HannoHoumes: /* Films over de Zuid-Molukse gemeenschap */

2023-06-15T09:06:46Z

Films over de Zuid-Molukse gemeenschap

← Oudere versie		Versie van 15 jun 2023 09:06
Regel 26:		Regel 26:
	===Films over de Zuid-Molukse gemeenschap===		===Films over de Zuid-Molukse gemeenschap===

	In 1975 maakt Hehuat ''[[Tussen Oost en West]]'' over de problematiek van de Zuid-Molukkers in Nederland, zo'n 40.000 personen, die terug willen, maar niet kunnen en voortdurend in botsing komen met de westerse maatschappij. Hij heeft, met zijn echtgenote [[Maartje van der ~~Heijden~~]], ruim een jaar gefilmd op verschillende plaatsen in Nederland waar de Zuid-Molukkers in eigen wijken wonen, vooral in Breda (waar de filmer zelf woont) en in Assen. Door zijn afkomst, zelf Zuid-Molukken, is Hehuat in staat een ander beeld te schetsen van de moeilijke omstandigheden waarin de Molukse gemeenschap in Nederland verkeert. Centraal in ''Tussen Oost en West'' staat de familie Latumaerissa. Vader is een oud-KNIL-militair, moeder een religieuze vrouw met heimwee. De kinderen, van wie twee schoolgaand, twee werkend, hebben allen een taalachterstand. De film is gesubsidieerd door het ministerie van CRM, maar dat heeft zich gedistantieerd van de inhoud. Het is in de ogen van het ministerie te veel een politieke film. Een Molukker dringt in de film onder meer aan op “hardere acties”, “nog erger dan die van de Palestijnen”. Hehuat en Van der Heyden hebben de titel van de film 'Geef mij de Molukkers maar' moeten veranderen in het neutralere 'Tussen Oost en West', maar mochten verder alsnog hun gang gaan.		In 1975 maakt Hehuat ''[[Tussen Oost en West]]'' over de problematiek van de Zuid-Molukkers in Nederland, zo'n 40.000 personen, die terug willen, maar niet kunnen en voortdurend in botsing komen met de westerse maatschappij. Hij heeft, met zijn echtgenote [[Maartje van der Heyden]], ruim een jaar gefilmd op verschillende plaatsen in Nederland waar de Zuid-Molukkers in eigen wijken wonen, vooral in Breda (waar de filmer zelf woont) en in Assen. Door zijn afkomst, zelf Zuid-Molukken, is Hehuat in staat een ander beeld te schetsen van de moeilijke omstandigheden waarin de Molukse gemeenschap in Nederland verkeert. Centraal in ''Tussen Oost en West'' staat de familie Latumaerissa. Vader is een oud-KNIL-militair, moeder een religieuze vrouw met heimwee. De kinderen, van wie twee schoolgaand, twee werkend, hebben allen een taalachterstand. De film is gesubsidieerd door het ministerie van CRM, maar dat heeft zich gedistantieerd van de inhoud. Het is in de ogen van het ministerie te veel een politieke film. Een Molukker dringt in de film onder meer aan op “hardere acties”, “nog erger dan die van de Palestijnen”. Hehuat en Van der Heyden hebben de titel van de film 'Geef mij de Molukkers maar' moeten veranderen in het neutralere 'Tussen Oost en West', maar mochten verder alsnog hun gang gaan.

	Na een aantal jaar te werken voor verschillende Nederlandse omroepen en het Duitse WDR krijgt Hehuat in 1985 de opdracht van Feduco voor een 8-delige serie over de geschiedenis van de Molukkers vanaf 1945, ''Sedjarah Kesabaran - De geschiedenis van het geduld''. De serie wordt uitgezonden binnen de reeks ''[[Medelanders Nederlanders]]'' en zowel in het Nederlands als in het Maleis vertaald. Vanuit de Molukse gemeenschap is er kritiek op ''Sedjarah Kesabaran'', vooral omdat voornamelijk vertegenwoordigers van de Badan Persatuan aan het woord kwamen. Zelf geeft Hehuat toe zich vertild te hebben aan de serie. Hij is buiten de Molukse woonwijken opgegroeid en heeft zich verkeken op de sociale controle die er heerst. Ook het gebrek aan technische kennis en technische mogelijkheden speelden volgens Hehuat een rol, waardoor niet alle kanten evenwichtig konden worden belicht. [[Henk Baard]], de coördinator bij Feduco, verklaart daarbij dat het vanwege de beperkte zendtijd niet mogelijk is om alle Molukse groeperingen aan het woord te laten. Hehuat hoopt dat de Nederlandse Molukkers met deze serie de ‘koloniale bladzijde’ eindelijk omslaan en zich meer naar de toekomst gaan richten.		Na een aantal jaar te werken voor verschillende Nederlandse omroepen en het Duitse WDR krijgt Hehuat in 1985 de opdracht van Feduco voor een 8-delige serie over de geschiedenis van de Molukkers vanaf 1945, ''Sedjarah Kesabaran - De geschiedenis van het geduld''. De serie wordt uitgezonden binnen de reeks ''[[Medelanders Nederlanders]]'' en zowel in het Nederlands als in het Maleis vertaald. Vanuit de Molukse gemeenschap is er kritiek op ''Sedjarah Kesabaran'', vooral omdat voornamelijk vertegenwoordigers van de Badan Persatuan aan het woord kwamen. Zelf geeft Hehuat toe zich vertild te hebben aan de serie. Hij is buiten de Molukse woonwijken opgegroeid en heeft zich verkeken op de sociale controle die er heerst. Ook het gebrek aan technische kennis en technische mogelijkheden speelden volgens Hehuat een rol, waardoor niet alle kanten evenwichtig konden worden belicht. [[Henk Baard]], de coördinator bij Feduco, verklaart daarbij dat het vanwege de beperkte zendtijd niet mogelijk is om alle Molukse groeperingen aan het woord te laten. Hehuat hoopt dat de Nederlandse Molukkers met deze serie de ‘koloniale bladzijde’ eindelijk omslaan en zich meer naar de toekomst gaan richten.