Aliona van der Horst: verschil tussen versies

Uit Beeld en Geluid Wiki
Ga naar: navigatie, zoeken
 
(24 tussenliggende versies door 6 gebruikers niet weergegeven)
Regel 1: Regel 1:
 
{{
 
{{
 
Infobox Persoon
 
Infobox Persoon
| illustratie = Afbeelding gewenst
+
| illustratie =  
 
| naam      = Aliona van der Horst
 
| naam      = Aliona van der Horst
 
| geboorte_datum  =  
 
| geboorte_datum  =  
| geboorte_plaats =  
+
| geboorte_plaats = Moskou
 
| overlijden_datum  =
 
| overlijden_datum  =
 
| overlijden_plaats =
 
| overlijden_plaats =
 
| functies = [[:Category:Documentairemaker|Documentairemaker]]
 
| functies = [[:Category:Documentairemaker|Documentairemaker]]
| bekend_van  =  
+
| bekend_van  = ''[[Dame met het witte hoedje]]'', ''[[Passie voor de Hermitage]]'', ''[[Voices of Bam]]''
| periode_actief  =
+
| periode_actief  = 1997 - heden
| werkt_samen_met =
+
| werkt_samen_met = [[Maasja Ooms]]
 
| trivia =  
 
| trivia =  
 
| gallery =
 
| gallery =
 
| onderschrift = Aliona van der Horst
 
| onderschrift = Aliona van der Horst
| externe_info =
+
| externe_info = [http://www.borisryzhy.com/ Website documentaire ''Boris Ryzhy''], [http://www.waterchildren.nl/ Website documentaire ''Water children''], [http://www.zeppers.nl/ Website Zeppers Film], [http://www.viewpointdocs.com/ Website Viewpoint Producties]
 
| catalogus = [[Aliona van der Horst in de media]]
 
| catalogus = [[Aliona van der Horst in de media]]
 
| programmaoverzicht = [[Oeuvre van Aliona van der Horst]]
 
| programmaoverzicht = [[Oeuvre van Aliona van der Horst]]
 
}}
 
}}
  
 +
Aliona van der Horst is geboren in Moskou en getogen in Nederland, als dochter van een Russische moeder en een Nederlandse vader. Zij studeert Russische letterkunde aan de UvA. Tijdens deze studie wordt ze door de Nederlandse Film en TV Academie gevraagd om te tolken. Het is liefde op het eerste gezicht en vervolgens studeert ze regie aan de Academie. Vier jaar later, in 1997, studeert ze er af met de veelvuldig bekroonde ''[[Dame met het witte Hoedje]]''. 
 +
Van der Horst werkt daarna onder meer voor de programmarubrieken ''[[Diogenes]]'', ''[[Urbania]]'', ''Villa Achterwerk" en ''[[Joy]]''.
  
Tijdens haar studie Russische letterkunde aan de UvA, werd Aliona van der Horst door de Filmacademie gevraagd om te tolken. Het was liefde op het eerste gezicht. Vier jaar later, in 1997,  studeerde ze er af. Van der Horst werkte daarna onder meer voor de programmarubrieken “[[Diogenes]](VPRO), [[Werken aan Werk]]” (RVU) en [[Joy]]” (NCRV).  
+
Met een Russische moeder en een titel in de Russische letterkunde heeft Van der Horst relatief makkelijk toegang tot het Russisch continent. Samen met Maasja Ooms (camera), maakt Van der Horst de prijswinnende documentaireserie ''[[Passie voor de Hermitage]]'' (2003), verhalen achter de schermen van het grootste museum ter wereld. In 2008 volgt de prijswinnende documentaire ''[[Boris Ryzhy]]'', een portret van de jonge Russische dichter. Het is vooral een ijzingwekkend portret van  zijn generatie, die tussen het communisme van hun jeugd en het kapitalisme van hun volwassen leven in valt. Over de liefde van haar ouders ten tijde van de Koude Oorlog maakt ze in 2001 de documentaire ''[[Na de Lente van ’68: een kleine liefdesgeschiedenis]]''.  
  
Met een Russische moeder en een titel in de Russische letterkunde heeft Van der Horst relatief makkelijk toegang tot het Russisch continent. Samen met Maasja Ooms (camera), maakt Van der Horst de documentaireserie “[[Passie voor de Hermitage]]”en de prijswinnende documentaire ‘Boriz Rhyzny’. Over de in de communistische ideologie gewortelde liefde van haar ouders maakt ze de documentaire “[[Na de Lente van ’68: een kleine liefdesgeschiedenis]]”. In deze documentaires worden persoonlijke levensgeschiedenissen verhaald of verbeeld, tegen de achtergrond van een veranderende Russische maatschappij. De hoofdpersonen zijn gedoemd om hun levensambities of liefdes te schikken naar de nieuwste wetten, maar zijn allerminst geneigd om hieraan ook toe te geven. In Van der Horst’s films staan individuen centraal die hun eigen, dwarse, unieke weg kiezen. Hun keuzes, motieven, overpeinzingen en reflecties vormen het hart van de film.  
+
Voor de documentaire ''[[Voices of Bam]]'' (2006), in co-regie met [[Maasja Ooms]], heeft Van der Horst een voor de documentaire zeldzame vorm gekozen: de monoloog interieur. Onder beelden van het dagelijks leven in het door een allesvernietigende aardbeving getroffen Iraanse stadje Bam, spreken de overlevenden hun gestorven naaste toe. De film heeft geen vaste verhaalstructuur, maar is als een mozaïek verweven rond associaties in tekst, beeld en geluid. Van der Horst zelf is niet zichtbaar of hoorbaar. Verleden en heden zijn als één opgevoerd, daar waar ze in eerdere films nog overzichtelijk naast elkaar staan. Met ''[[Voices of Bam]]'' wordt Van der Horst internationaal bekend als documentairemaker.  
  
Het werk van Van der Horst is erg persoonlijk, ze is vaak zelf te zien of horen in haar documentaires. De zoektocht van de filmmaker vormt vaak de leidraad: ook de mensen die niet mee willen werken, de doodlopende sporen en emotionele reacties van Van der Horst richting hoofdpersoon of cameraman zitten in de film. In lijn daarmee zijn de camerabeelden veelal in videostijl opgenomen: ‘handheld’, vanaf een laag standpunt gefilmd, met veel beweging en dicht op het onderwerp. Van der Horst gebruikt bij voorkeur foto’s of videobeelden uit privé archief die het alledaags leven tot onderwerp hebben. Dat materiaal toont de maker vaak naast actuele beelden van het dagelijks bestaan. De meeste van haar films zijn een mengvorm van zoektocht, interview, archief en documentair gedraaide beelden van het dagelijks leven van één of meer hoofdpersonen.
 
  
Voor de documentaire “[[Voices of Bam]]”(2006) heeft Van der Horst een afwijkende vorm gekozen ten opzichte van haar eerder films: de monoloog interieur. Onder beelden van het dagelijks leven in het door een allesvernietigende aardbeving getroffen Iraanse stadje Bam, spreken de overlevenden hun gestorven naaste toe. De film heeft geen vaste verhaalstructuur, maar is als een mozaiek verweven rond associaties in tekst, beeld en geluid. Van der Horst zelf is niet zichtbaar of hoorbaar. Verleden en heden zijn als één opgevoerd, daar waar het in eerdere films nog overzichtelijk naast elkaar stond. Met “[[Voices of Bam]]” werd Van der Horst internationaal bekend als documentairemaker.
+
=== Onderscheidingen en nominaties ===
  
 +
Eindexamenfilm ''[[Dame met het witte hoedje]]'' (Tuschinski Award, Silver Spire San Francisco, 1997).
 +
 +
''[[Na de Lente van ’68: een kleine liefdesgeschiedenis]]'' [[Gouden Beeld]] (2001).
 +
 +
''[[Passie voor de Hermitage]]'', [[Gouden Beeld]] en Grand Prix FIFA Montréal (2003).
 +
 +
''[[Voices of Bam]]'' op vele internationale filmfestivals vertoond en onderscheiden, waaronder het Tribeca Filmfestival. In 2008.
 +
 +
Jan Kassies Stimuleringsprijs van het Mediafonds.
 +
 +
''[[Boris Ryzhy]]'', de Zilveren Wolf op het IDFA 2008 en Best Documentary Award in Edinburgh en de Prijs van de Nederlandse Filmkritiek tijdens het Nederlands Filmfestival.
 +
 +
''[[Water Children]]'' (2011) Eervolle vermeliding tijdens Dok Leipzig, nominatie [[Gouden Kalf]] en de DDG-award 2011. Bekroond met de DOXA Feature Documentary Award 2012 in Vancouver.
 +
 +
Installatie ''Moedertaal'' (2011) in vijf Russische steden, waaronder het MoMA in Moskou, deel van een groepsexpositie ''VotH''.
 +
 +
''[[Liefde is aardappelen]]'' (2017) [[Gouden Kalf]] voor Beste Lange Documentaire.
  
 
[[Category:Personen|Horst, Aliona van der]] [[Category:Documentairemaker|Horst, Aliona van der]]
 
[[Category:Personen|Horst, Aliona van der]] [[Category:Documentairemaker|Horst, Aliona van der]]

Huidige versie van 11 feb 2020 om 14:54

Aliona van der Horst is geboren in Moskou en getogen in Nederland, als dochter van een Russische moeder en een Nederlandse vader. Zij studeert Russische letterkunde aan de UvA. Tijdens deze studie wordt ze door de Nederlandse Film en TV Academie gevraagd om te tolken. Het is liefde op het eerste gezicht en vervolgens studeert ze regie aan de Academie. Vier jaar later, in 1997, studeert ze er af met de veelvuldig bekroonde Dame met het witte Hoedje. Van der Horst werkt daarna onder meer voor de programmarubrieken Diogenes, Urbania, Villa Achterwerk" en Joy.

Met een Russische moeder en een titel in de Russische letterkunde heeft Van der Horst relatief makkelijk toegang tot het Russisch continent. Samen met Maasja Ooms (camera), maakt Van der Horst de prijswinnende documentaireserie Passie voor de Hermitage (2003), verhalen achter de schermen van het grootste museum ter wereld. In 2008 volgt de prijswinnende documentaire Boris Ryzhy, een portret van de jonge Russische dichter. Het is vooral een ijzingwekkend portret van zijn generatie, die tussen het communisme van hun jeugd en het kapitalisme van hun volwassen leven in valt. Over de liefde van haar ouders ten tijde van de Koude Oorlog maakt ze in 2001 de documentaire Na de Lente van ’68: een kleine liefdesgeschiedenis.

Voor de documentaire Voices of Bam (2006), in co-regie met Maasja Ooms, heeft Van der Horst een voor de documentaire zeldzame vorm gekozen: de monoloog interieur. Onder beelden van het dagelijks leven in het door een allesvernietigende aardbeving getroffen Iraanse stadje Bam, spreken de overlevenden hun gestorven naaste toe. De film heeft geen vaste verhaalstructuur, maar is als een mozaïek verweven rond associaties in tekst, beeld en geluid. Van der Horst zelf is niet zichtbaar of hoorbaar. Verleden en heden zijn als één opgevoerd, daar waar ze in eerdere films nog overzichtelijk naast elkaar staan. Met Voices of Bam wordt Van der Horst internationaal bekend als documentairemaker.


Onderscheidingen en nominaties

Eindexamenfilm Dame met het witte hoedje (Tuschinski Award, Silver Spire San Francisco, 1997).

Na de Lente van ’68: een kleine liefdesgeschiedenis Gouden Beeld (2001).

Passie voor de Hermitage, Gouden Beeld en Grand Prix FIFA Montréal (2003).

Voices of Bam op vele internationale filmfestivals vertoond en onderscheiden, waaronder het Tribeca Filmfestival. In 2008.

Jan Kassies Stimuleringsprijs van het Mediafonds.

Boris Ryzhy, de Zilveren Wolf op het IDFA 2008 en Best Documentary Award in Edinburgh en de Prijs van de Nederlandse Filmkritiek tijdens het Nederlands Filmfestival.

Water Children (2011) Eervolle vermeliding tijdens Dok Leipzig, nominatie Gouden Kalf en de DDG-award 2011. Bekroond met de DOXA Feature Documentary Award 2012 in Vancouver.

Installatie Moedertaal (2011) in vijf Russische steden, waaronder het MoMA in Moskou, deel van een groepsexpositie VotH.

Liefde is aardappelen (2017) Gouden Kalf voor Beste Lange Documentaire.