Frank Zichem: verschil tussen versies

Uit B&G Wiki
Geen bewerkingssamenvatting
kGeen bewerkingssamenvatting
 
(14 tussenliggende versies door 3 gebruikers niet weergegeven)
Regel 1: Regel 1:
{{ Infobox Persoon
{{ Infobox Persoon
| illustratie =  
| illustratie = FTA001103129_007_arc.jpg
| naam      = Frank Zichem
| naam      = Frank Zichem
| geboorte_datum  = 14 juli 1945
| geboorte_datum  = 14 juli 1945
Regel 7: Regel 7:
| overlijden_plaats =  
| overlijden_plaats =  
| functies = [[:Category:Regisseur|regisseur]]  
| functies = [[:Category:Regisseur|regisseur]]  
| bekend_van  = ''[[Medelanders Nederlanders]]''
| bekend_van  = ''[[Medelanders Nederlanders]]'', ''[[Familie Wijntak]]'', ''[[De dageraad]]'', ''[[Wij slaven van Suriname]]'', ''[[Slavernij]]'', ''[[Papieren Nederlandertjes]]''
| periode_actief  =  
| periode_actief  = 1972-heden
| werkt_samen_met =  
| werkt_samen_met =  
| trivia = [[Trivia: Frank Zichem|Trivia]]
| trivia =  
| gallery = [[:gallery:Frank Zichem|Gallery]]
| gallery =  
| externe_info =  
| externe_info =  
| onderschrift = Frank Zichem
| onderschrift = Frank Zichem bron: Collectie Beeld en Geluid
| programmaoverzicht = [[Oeuvre van Frank Zichem]]
| programmaoverzicht = [[Oeuvre van Frank Zichem]]
| catalogus = [[Frank Zichem in de media]]
| catalogus = [[Frank Zichem in de media]]
}}
}}


In het werk van Frank Zichem speelt zijn Surinaamse afkomst of breder zijn migratieachtergrond een grote rol. Veel van zijn documentaires portretteren personen en hun relatie met Suriname of migranten die hun weg zoeken in de Nederlandse samenleving.
'''Met zijn werk wil Frank Zichem onrecht zichtbaar maken. Hierbij speelt zijn Surinaamse afkomst, of breder zijn migratieachtergrond, een grote rol. '''


===Surinamers en Suriname===
===Veelzijdig en productief===


In 1972 debuteert Frank Zichem met ''Gebri Doro'', de eerste Surinaamse speelfilm, met een documentair karakter. Zichem is dan nog derdejaars student aan de Filmacademie, waar hij als bursaal van de Sticusa studeert. De half uur durende kleurenfilm is volgens de cineast bedoeld als een protest tegen de manier waarop Suriname wordt beheerd. Zichem omschrijft Gebri Doro zelf als een 'half satirische documentaire met spelhandeling'. Wel wilde hij Suriname laten zien vanuit een Surinaams perspectief.
Frank Zichem is een veelzijdig en productief regisseur, die rond de tweehonderd producties heeft gemaakt. Hij maakt aansprekende portretten van kinderen op de Antillen voor ‘’[[Jouw wereld, mijn wereld]]’’, een tweedelige serie over de problemen van Molukse jongeren met [[Frans Latuperisa]], portretten van succesvolle (kinderen van) migranten in ‘’[[Medelanders, Nederlanders]]’’ en ‘’[[Hollandse nieuwe]]’’ en een documentaire over discriminatie voor een thema-avond hierover van de [[VOO]].  


Twee jaar later verschijnt de documentaire ''Papieren Nederlandertjes'', over Surinaamse kinderen die in Nederland opgroeien. Omdat ze op papier Nederlands zijn kunnen de ouders hun kinderen naar Nederland sturen in de hoop dat ze daar een betere toekomst wacht. Alleen, ze komen terecht in een geheel andere wereld en krijgen te maken met discriminatie en uitsluiting. Voor deze documentaire filmt Zichem zowel in Nederland als in Suriname.
Maar ook reportages voor ‘’[[Werken aan werk]]’’ over bijvoorbeeld de aardappeltermijnhandel. Zelfs bij zo’n onderwerp slaagt Zichem er volgens de recensent van ‘de Volkskrant’ in om dit te laten zien ‘met gevoel voor persoonlijke details en de schoonheid van akkerland en polderwegen en voor de spanning van de handel’.


In ''Een koloniaal treurspel: een tweeluik over Suriname'' staat de relatie van Surinamers in Nederland met hun moederland opnieuw centraal. Hij werkt samen met [[Rudi Kross]], die de interviews doet.
===Begin van zijn carrière===


Voor de IKON maakt hij ''[[Familie Wijntak]]'' en begeeft zich dus op het vlak van de televisiedrama.  
Zichem start zijn carrière bij de Marten Toonder Studio’s als tekenaar. Daar krijgt hij van cameraman Eddy van der Enden het advies zich aan te melden voor de Amsterdamse Filmacademie, waar hij in 1969 begint.


''[[Wij slaven van Suriname]]'' bestaat uit portretten van vooraanstaande Surinamers: Anton de Kom en Louis Doedel.
Nog voor hij afstudeert heeft hij zijn eerste film gemaakt, op eigen kosten. Deze film, ''[[Gebri Doro]]'', is de eerste Surinaamse speelfilm, met een documentair karakter of in de woorden van Zichem een 'half satirische documentaire met spelhandeling'. De half uur durende kleurenfilm is volgens de cineast bedoeld als een protest tegen de manier waarop Suriname wordt beheerd. De film wordt door de [[IKON]] aangekocht en uitgezonden.


===Migranten en de Nederlandse samenleving===
===Surinamers in Nederland===


Dan verschijnt in 1975 een geheel ander thema. Zichem krijgt van de IKOR de opdracht de film 'Retour Lisboa' te maken, waarin een Portugese oud-militair na de koloniale oorlog in Angola terugkeert naar Portugal. Stad, platteland, dictator Salazar, koloniale oorlog, de film belicht zware thema's. Zichem werkt in deze samen met Jose da Silva, die zelf in Angola heeft gediend maar naar Nederland is uitgewezen. Da Silva doet het interview.
Twee jaar later vertoont de [[KRO]] de documentaire ''[[Papieren Nederlandertjes]]'', over Surinaamse kinderen die in Nederland opgroeien. Omdat ze op papier Nederlands zijn kunnen de ouders hun kinderen naar Nederland sturen in de hoop dat ze daar een betere toekomst wacht. Voor deze documentaire filmt Zichem zowel in Nederland als in Suriname.


===Educatieve producties===
In ''[[Een koloniaal treurspel: een tweeluik over Suriname]]'' (1975) staat de relatie van Surinamers in Nederland met hun moederland opnieuw centraal. Hij werkt samen met [[Rudi Kross]], die de interviews doet. Een blik op de veelzijdige Surinaamse cultuur geeft Zichem in de driedelige reeks ''[[Surinaamse muziek in Nederland]]'' (1986).


Voor [[Feduco]] doet Zichem in de jaren 80 en 90 de regie van reportages voor ''[[Medelanders Nederlanders]]'' en ''[[Hollandse nieuwe]]''. Ook in de jaren 90 maakt hij regelmatig reportages voor de [[RVU]]-serie ''[[Werken aan werk]]''.
===Suriname===


In 2003 maakt hij enkele schooltelevisieprogramma's over de slavernij.
Met enige regelmaat keert Zichem terug naar Suriname om een documentaire te maken over het land en zijn bevolking: ''[[Uit respect voor het leven]]'' (1989) over de Marrons, ''[[Sisibusi]]'' (1990) over de armoede onder gewone mensen, ''[[Maandi]]'' (1994) over het bankroet van Suriname, ''[[Verwelkte ruiker]]'' (1995) over de onafhankelijkheid 20 jaar later en ''[[Bar’puru - Schreeuw het uit]]'' (2006) over de wonden die de binnenlandse oorlog in Suriname heeft geslagen onder burgers, vluchtelingen, militairen en rebellen. Het stemt hem somber dat er nog steeds kinderen zijn die moeten hosselen, moeders die hun kinderen niet kunnen voeden en handelaren die het land leeg roven.


===Black Achievement Award===
Bij een aantal van deze documentaires werkt hij opnieuw samen met de Surinaamse journalist [[Rudi Kross]].


Het oeuvre van Zichem bestaat uit ongeveer 200 filmproducties. Daarvoor kreeg hij op 29 oktober 2018 de Black Achievement Award.
===Televisiedrama===
 
In 1985 regisseert hij ''[[Familie Wijntak]]'' een dramaserie over een Surinaams gezin in Nederland dat een flink aantal tegenslagen te verwerken krijgt. Het is de eerste maal dat Surinaamse Nederlanders een hoofdrol spelen in een dramaserie.
 
Ook het driedelige ''[[Sabi diri]]'' (1988) speelt zich af in de Surinaamse gemeenschap in Nederland.
 
In 1991 maakt hij voor [[RTL 4]] van John de Mol ''[[De Dageraad]]'' over een krantenredactie. Hij maakt deze serie omdat hij wat lucht nodig heeft en zichzelf verder wil ontwikkelen, maar het komt hem ook op kritiek te staan uit de eigen gemeenschap.
 
In 1994 vertrekt hij naar Duitsland waar hij voor John de Mol 27 afleveringen maakt van ‘’Stadtklinik’’, de Duitse versie van ''[[Medisch Centrum West]]''.
 
===Slavernij===
 
Pas later in zijn carrière neemt hij het thema van de slavernij ter hand. In 1999 maakt hij twee portretten voor de serie ''[[Wij slaven van Suriname]]'', te weten die van Anton de Kom en Louis Doedel.
 
Vier jaar later volgt ''[[Katibo Yeye| Katibo Yeye - De geest van de slavernij]]'' (2003) waarin de in Suriname geboren, in Nederland woonachtige leraar Clarence Breeveld plekken bezoekt waar zijn voorouders als slaven zijn verhandeld. In de documentaire bezoeken ze Ghana en onderzoeken ze de rol van de Ashanti in de slavenhandel. Ook laat de documentaire zien hoe Afrikaanse tradities nog steeds een rol spelen in de cultuur van de Marrons in Suriname.
 
Datzelfde jaar maakt hij de jeugddramaserie ''[[Slavernij]]'' die in Tokyo wordt bekroond als beste educatieve jeugddrama.
 
===Waardering===
 
Hoewel prijzen Zichem niet veel doen, is hij gevoelig voor de waardering die hij krijgt als collega-regisseurs als [[Ben Sombogaart]] en [[Rimko Haanstra]] ter ere van hem een etentje organiseren.
 
Tot tranen toe geroerd is hij bij de uitreiking van de Black Achievement Award in 2018. In een interview in ‘’Sabaku’’ zegt hij hierover: ‘Hij is mij dierbaar omdat het voor een groot deel van het Surinaamse volk komt. Een derde deel van mijn werk gaat over mijn volk en dan komt het echt bij je binnen als je constateert dat je werk ook daadwerkelijk gezien wordt!’
 
Bron: https://www.flyslm.com/wp-content/uploads/2019/02/SABAKU-58-FEBAPR-2019-webversion.pdf
 
[[Category:Personen|Zichem, Frank]] [[Category:Regisseur|Zichem, Frank]]

Huidige versie van 14 jul 2023 om 08:29

Frank Zichem bron: Collectie Beeld en Geluid

Met zijn werk wil Frank Zichem onrecht zichtbaar maken. Hierbij speelt zijn Surinaamse afkomst, of breder zijn migratieachtergrond, een grote rol.

Veelzijdig en productief

Frank Zichem is een veelzijdig en productief regisseur, die rond de tweehonderd producties heeft gemaakt. Hij maakt aansprekende portretten van kinderen op de Antillen voor ‘’Jouw wereld, mijn wereld’’, een tweedelige serie over de problemen van Molukse jongeren met Frans Latuperisa, portretten van succesvolle (kinderen van) migranten in ‘’Medelanders, Nederlanders’’ en ‘’Hollandse nieuwe’’ en een documentaire over discriminatie voor een thema-avond hierover van de VOO.

Maar ook reportages voor ‘’Werken aan werk’’ over bijvoorbeeld de aardappeltermijnhandel. Zelfs bij zo’n onderwerp slaagt Zichem er volgens de recensent van ‘de Volkskrant’ in om dit te laten zien ‘met gevoel voor persoonlijke details en de schoonheid van akkerland en polderwegen en voor de spanning van de handel’.

Begin van zijn carrière

Zichem start zijn carrière bij de Marten Toonder Studio’s als tekenaar. Daar krijgt hij van cameraman Eddy van der Enden het advies zich aan te melden voor de Amsterdamse Filmacademie, waar hij in 1969 begint.

Nog voor hij afstudeert heeft hij zijn eerste film gemaakt, op eigen kosten. Deze film, Gebri Doro, is de eerste Surinaamse speelfilm, met een documentair karakter of in de woorden van Zichem een 'half satirische documentaire met spelhandeling'. De half uur durende kleurenfilm is volgens de cineast bedoeld als een protest tegen de manier waarop Suriname wordt beheerd. De film wordt door de IKON aangekocht en uitgezonden.

Surinamers in Nederland

Twee jaar later vertoont de KRO de documentaire Papieren Nederlandertjes, over Surinaamse kinderen die in Nederland opgroeien. Omdat ze op papier Nederlands zijn kunnen de ouders hun kinderen naar Nederland sturen in de hoop dat ze daar een betere toekomst wacht. Voor deze documentaire filmt Zichem zowel in Nederland als in Suriname.

In Een koloniaal treurspel: een tweeluik over Suriname (1975) staat de relatie van Surinamers in Nederland met hun moederland opnieuw centraal. Hij werkt samen met Rudi Kross, die de interviews doet. Een blik op de veelzijdige Surinaamse cultuur geeft Zichem in de driedelige reeks Surinaamse muziek in Nederland (1986).

Suriname

Met enige regelmaat keert Zichem terug naar Suriname om een documentaire te maken over het land en zijn bevolking: Uit respect voor het leven (1989) over de Marrons, Sisibusi (1990) over de armoede onder gewone mensen, Maandi (1994) over het bankroet van Suriname, Verwelkte ruiker (1995) over de onafhankelijkheid 20 jaar later en Bar’puru - Schreeuw het uit (2006) over de wonden die de binnenlandse oorlog in Suriname heeft geslagen onder burgers, vluchtelingen, militairen en rebellen. Het stemt hem somber dat er nog steeds kinderen zijn die moeten hosselen, moeders die hun kinderen niet kunnen voeden en handelaren die het land leeg roven.

Bij een aantal van deze documentaires werkt hij opnieuw samen met de Surinaamse journalist Rudi Kross.

Televisiedrama

In 1985 regisseert hij Familie Wijntak een dramaserie over een Surinaams gezin in Nederland dat een flink aantal tegenslagen te verwerken krijgt. Het is de eerste maal dat Surinaamse Nederlanders een hoofdrol spelen in een dramaserie.

Ook het driedelige Sabi diri (1988) speelt zich af in de Surinaamse gemeenschap in Nederland.

In 1991 maakt hij voor RTL 4 van John de Mol De Dageraad over een krantenredactie. Hij maakt deze serie omdat hij wat lucht nodig heeft en zichzelf verder wil ontwikkelen, maar het komt hem ook op kritiek te staan uit de eigen gemeenschap.

In 1994 vertrekt hij naar Duitsland waar hij voor John de Mol 27 afleveringen maakt van ‘’Stadtklinik’’, de Duitse versie van Medisch Centrum West.

Slavernij

Pas later in zijn carrière neemt hij het thema van de slavernij ter hand. In 1999 maakt hij twee portretten voor de serie Wij slaven van Suriname, te weten die van Anton de Kom en Louis Doedel.

Vier jaar later volgt Katibo Yeye - De geest van de slavernij (2003) waarin de in Suriname geboren, in Nederland woonachtige leraar Clarence Breeveld plekken bezoekt waar zijn voorouders als slaven zijn verhandeld. In de documentaire bezoeken ze Ghana en onderzoeken ze de rol van de Ashanti in de slavenhandel. Ook laat de documentaire zien hoe Afrikaanse tradities nog steeds een rol spelen in de cultuur van de Marrons in Suriname.

Datzelfde jaar maakt hij de jeugddramaserie Slavernij die in Tokyo wordt bekroond als beste educatieve jeugddrama.

Waardering

Hoewel prijzen Zichem niet veel doen, is hij gevoelig voor de waardering die hij krijgt als collega-regisseurs als Ben Sombogaart en Rimko Haanstra ter ere van hem een etentje organiseren.

Tot tranen toe geroerd is hij bij de uitreiking van de Black Achievement Award in 2018. In een interview in ‘’Sabaku’’ zegt hij hierover: ‘Hij is mij dierbaar omdat het voor een groot deel van het Surinaamse volk komt. Een derde deel van mijn werk gaat over mijn volk en dan komt het echt bij je binnen als je constateert dat je werk ook daadwerkelijk gezien wordt!’

Bron: https://www.flyslm.com/wp-content/uploads/2019/02/SABAKU-58-FEBAPR-2019-webversion.pdf