Germaine Groenier

Uit Beeld en Geluid Wiki
Versie door Bas agterberg (Overleg | bijdragen) op 29 sep 2019 om 13:50

(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Ga naar: navigatie, zoeken
Germaine Groenier

NaamGermaine Adrienne Groenier
GeborenAmsterdam, 22 maart 1943
GestorvenAmsterdam, 1 oktober 2007
Functies programmamaker, regisseur, acteur
Bekend vanDe roof van de gordel, Germaine sans gêne, Wat je zegt ben je zelf, Pluche en plastic
Periode actief1964-2007
Werkt samen metGittie Budie, Tosca Hoogduin
TriviaStopt in 1998 met radio, schrijft daarna. Is getrouwd geweest met regisseur Pieter Verhoeff
Media
Audio fragmentenAudio.png

Germaine Groenier in de media
Oeuvre Germaine Groenier

Daadkrachtig, onafhankelijk, eigenzinnig en scherp, Germaine Groenier weet wat ze wil. Dankzij haar veelzijdigheid maakt Germaine snel naam. Haar loopbaan omvat dertig jaar, waarin ze vele genres beoefent, van musical tot docudrama. Het meest werkt ze voor ‘links’ georiënteerde omroepen, zoals de VARA , de VPRO en met name de IKOR/IKON.

Germaine's schooltijd op de Middelbare Meisjesschool verloopt niet vlekkeloos; ze voelt zich niet thuis op de school. Ze vervolgt haar middelbare schoolopleiding daarom op De Vrije School, een antroposofische school waar ze wel haar draai kan vinden. Op 16 jarige leeftijd gaat Germaine aan de slag bij het Amsterdamse Stedelijk Museum, als assistente van de conservator toegepaste kunst.

Germaine heeft echter grotere ambities. Helaas zakt ze voor het toelatingsexamen voor de toneelschool. Nieuwe kansen dienen zich aan: zo mag ze enige tijd meewerken aan theaterproducties op televisie en ze maakt haar debuut bij toneelgroep Studio. Een klein moment van pauze volgt als ze in die tijd in verwachting raakt en onder druk van haar familie het acteren opgeeft gaat trouwen. Het huwelijk heeft echter een kort bestaan.

In 1964 maakt Germaine als actrice haar debuut op het televisie scherm met een rol in het tv-drama Boule de suif, Verschillende andere producties volgen als De Jordaan, Woyzeck en Roerig Amsterdam. Het jaar erop wordt ze gevraagd om als actrice te werken voor de regisseursopleiding van Instituut Santbergen. Weer een jaar later volgt ze zelf de regisseursopleiding. Germaine is de enige vrouw tussen twaalf mannen. Formeel is ze op dat moment in dienst van de TROS.

Germaine debuteert als regisseur met het kinderprogramma Kijken naar kinderen. Deze serie gaat over kinderen, die door een psychiater worden geobserveerd. Hierna regisseert ze veel andere producties. Germaine is overigens de eerste leidinggevende vrouw in een door mannen overheerst medium.

Intussen is is de maatschapij betrokken Germaine ook actief voor de Dolle Mina en (vredes) actiegroepen. In de abortuswerkgroep van de feministen strijdt ze voor legalisering van deze ingreep. Naast haar televisiewerk is ze bovendien ook actief voor de radio, als programmamaker voor de VPRO. Vanaf 1976 is ze verslaggever, presentator en/of (eind)redactrice van tientallen programma´s. Ze doet de vormgeving van de totaalprogramma’s van VPRO op vijf en VPRO op één. Ook uit dit werk spreekt een grote maatschappelijke betrokkenheid.

Haar bekendheid dankt Germaine vooral aan haar presentatie van het emancipatoire radioprogramma Germaine sans gêne. Het programma bevat een onderdeel dat gezien kan worden als de eerste, taboedoorbrekende talkshow over seks. De verontwaardiging is groot, maar het aantal luisteraars komt boven de honderdduizend uit. Sociologen verbazen zich over het gebrek aan scholing van de ‘sexcounseller’, die het moet hebben van haar levenservaring. Haar image blijft voor altijd aan dit programma verbonden.

In 1998, op 55-jarige leeftijd, stopt Germaine met radio- en televisiewerk: "De radio wordt een sterfhuis. Ik wil niet langer meegaan in de oppervlakkigheid en snelheid waarmee ik moest werken". Ze besluit te gaan schrijven. Germaine stelt zich in haar schrijven kwetsbaarder op dan in haar omroepwerk. In Vijf dagen bedenktijd beschrijft ze een abortus van één van haar drie dochters afgezet tegen haar Dolle Mina tijd.

Naast het schrijven voert ze een aantal jaar de artistieke leiding over het culturele festival September in Rotterdam. Ook is ze geregeld te gast in praatprogramma’s op radio en televisie.

Germaine overlijdt op 64 jarige leeftijd na een lange strijd tegen kanker. Ze is begraven op Begraafplaats Zorgvlied.

Prijzen en onderscheidingen

Popvrouw van het jaar (1977).

Eervolle vermelding Nipkowschijf voor Germaine sans gêne.

Publicaties

Een stuk van mijn hart (1999).

Vijf dagen bedenktijd (1999).

Djodjo (2002).

Germaine sans gêne. Herinneringen aan een spraakmakend radioprogramma (2004).