Willem Nijholt: verschil tussen versies

Uit Beeld en Geluid Wiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Regel 25: Regel 25:
 
Halverwege de jaren zestig maakt Nijholt de overstap naar theatergroep de Nederlandse Comedie. Dit verloopt niet zonder slag of stoot: actiegroep Tomaat verwijt de Nederlandse Comedie en andere traditionele gezelschappen het gebrek aan maatschappelijk engagement. Die onvrede leidt tot protestacties als ''Aktie Tomaat'', waarbij uitvoeringen van ''De Storm'' en ''Toller'' ruw worden onderbroken. Nijholt is hier zo van ontdaan dat hij eind jaren zestig zijn ontslag indient.
 
Halverwege de jaren zestig maakt Nijholt de overstap naar theatergroep de Nederlandse Comedie. Dit verloopt niet zonder slag of stoot: actiegroep Tomaat verwijt de Nederlandse Comedie en andere traditionele gezelschappen het gebrek aan maatschappelijk engagement. Die onvrede leidt tot protestacties als ''Aktie Tomaat'', waarbij uitvoeringen van ''De Storm'' en ''Toller'' ruw worden onderbroken. Nijholt is hier zo van ontdaan dat hij eind jaren zestig zijn ontslag indient.
  
Veel tijd om in een depressie te blijven hangen krijgt Nijholt niet als [[Wim Sonneveld]] hem in 1970 een rol aanbiedt in zijn derde theatershow. Samen met [[Corry van Gorp]] ontpopt Nijholt zich als cabaretier van enorme klasse.
+
Veel tijd om in een depressie te blijven hangen krijgt Nijholt niet als [[Wim Sonneveld]] hem in 1970 een rol aanbiedt in zijn derde theatershow. Samen met [[Corry van Gorp]] ontpopt Nijholt zich als cabaretier van enorme klasse. Die periode ervaart hij naar eigen zeggen als de mooiste tijd van zijn carrière.  
  
Ondertussen is Nijholt ook bezig met televisieproducties van de publieke omroepen.
+
In 1972 keert Nijholt terug bij het gezelschap Theater waar hij tevens zijn regiedebuut maakt met ''Kwartet voor twee''. De hoofdrollen worden door hemzelf en [[Marjan Berk]] vervuld.
  
De meermalen bekroonde Nijholt schittert in de meest uiteenlopende rollen: van doldwaze personages als Koen de Graaf in de jeugdserie ''[[Oebele]]'' tot serieuze vertolkingen in bijvoorbeeld het kwaliteitsdrama ''[[Bij nader inzien]]''. Ook het feit dat hij zowel producties voor volwassen als voor jongeren op zijn naam heeft staan, getuigt van een veelzijdig talent.
+
Na het afronden van zijn opleiding aan de Amsterdamse Toneelschool blijven de ambities van Nijholt niet beperkt tot het theater. Vrijwel direct breidt hij zijn werkveld uit naar de televisie, waar hij in diverse programma’s en dramaseries van de publieke omroepen te zien is. De meermalen bekroonde Nijholt schittert in de meest uiteenlopende rollen: van doldwaze personages als Koen de Graaf in de jeugdserie ''[[Oebele]]'' tot serieuze vertolkingen in bijvoorbeeld het kwaliteitsdrama ''[[Bij nader inzien]]''. Behalve dat Nijholt verschillende soorten karakters kan uitbeelden, getuigt ook zijn oeuvre, bestaande uit dramaproducties voor zowel volwassen als jongeren, van een veelzijdig talent.
 +
 
 +
In 1974, het jaar waarin hij door het AD wordt uitgeroepen tot ‘Mooiste man van Nederland’, maakt Nijholt furore als Theo van Oudijck in ''[[De stille kracht]]''. De pikante scènes met tegenspeelster [[Pleuni Touw]] zorgen destijds voor veel commotie. Bij de jeugdige kijker is hij echter befaamd door zijn hoofdrol in ''[[De Kris Pusaka]]''.
  
 
Inmiddels staat Nijholt al een half decennium in de schijnwerpers.
 
Inmiddels staat Nijholt al een half decennium in de schijnwerpers.
Regel 50: Regel 52:
 
[[Edison Award]] voor het album ''Cabaret'' (1990)
 
[[Edison Award]] voor het album ''Cabaret'' (1990)
  
[[Louis d’Or]], genomineerd voor zijn rol in Private lives (1992)  
+
[[Louis d’Or]], genomineerd voor zijn rol in ''Private lives'' (1992)  
  
 
Onderscheiding tot Officier in de orde van Oranje-Nassau (1994)
 
Onderscheiding tot Officier in de orde van Oranje-Nassau (1994)

Versie van 20 jan 2010 om 11:05


NaamWillem Adrianus Nijholt
GeborenGombong (Nederlands-Indië), 19 juli 1934
Functiesacteur, presentator, zanger
Bekend vanDe stille kracht, Kinderen voor kinderen, Willem van Oranje
Periode actief1960-heden
Werkt samen metWim Sonneveld, Conny Stuart, Pleuni Touw, Frans Weisz
TriviaNijholt woont met zijn partner afwisselend in Frankrijk en Amsterdam

Willem Nijholt in de media
Oeuvre van Willem Nijholt

Theatercoryfee Willem Nijholt spreekt al sinds zijn jeugd vol lof over de glamoureuze Amerikaanse showfilms. Zijn moeders passie voor muziek en dans hebben hier ongetwijfeld aan bijgedragen. Shirley Temple, Gene Kelly en Frank Sinatra zijn zomaar wat namen die de liefde voor tapdansen bij Nijholt hebben aangewakkerd. Zijn passie voor dansen, zingen en acteren uit zich in meerdere disciplines, want behalve in toneelstukken is hij te zien in vele musicals, films en televisieseries.

Willem Nijholt wordt geboren als zoon van een KNIL-instructeur en groeit op in Nederlands-Indië. Vanaf zijn achtste volgt een zwarte periode: drie jaar lang moet hij de ontberingen van Japanse interneringskampen doorstaan. Het gezin verhuist na de Tweede Wereldoorlog naar Nederland, waar Nijholt aan de HBS begint in Nijmegen. Vanwege slechte resultaten heeft hij de HBS vroegtijdig verlaten. Op zijn zeventiende besluit Nijholt zich bij de marine aan te melden, maar ook dit blijkt geen goede keuze.

Wanneer hij vijf jaar later auditie doet voor de Amsterdamse Toneelschool, ziet zijn toekomst er een stuk rooskleuriger uit. In 1960 slaagt hij erin zijn diploma te behalen, waarna hij (mede dankzij Ton Lutz, een van zijn docenten aan de Toneelschool) zijn debuut maakt bij de Werkgroep Rotterdams Theater. Initiatiefnemers Hans Boswinkel en Hans Croiset willen hiermee jonge acteurs de gelegenheid bieden om met een repertoire naar keuze de planken te betreden. Nijholt debuteert met de voorstelling De Gelijkbenigen en in 1961 volgt Irma La Douce.

Halverwege de jaren zestig maakt Nijholt de overstap naar theatergroep de Nederlandse Comedie. Dit verloopt niet zonder slag of stoot: actiegroep Tomaat verwijt de Nederlandse Comedie en andere traditionele gezelschappen het gebrek aan maatschappelijk engagement. Die onvrede leidt tot protestacties als Aktie Tomaat, waarbij uitvoeringen van De Storm en Toller ruw worden onderbroken. Nijholt is hier zo van ontdaan dat hij eind jaren zestig zijn ontslag indient.

Veel tijd om in een depressie te blijven hangen krijgt Nijholt niet als Wim Sonneveld hem in 1970 een rol aanbiedt in zijn derde theatershow. Samen met Corry van Gorp ontpopt Nijholt zich als cabaretier van enorme klasse. Die periode ervaart hij naar eigen zeggen als de mooiste tijd van zijn carrière.

In 1972 keert Nijholt terug bij het gezelschap Theater waar hij tevens zijn regiedebuut maakt met Kwartet voor twee. De hoofdrollen worden door hemzelf en Marjan Berk vervuld.

Na het afronden van zijn opleiding aan de Amsterdamse Toneelschool blijven de ambities van Nijholt niet beperkt tot het theater. Vrijwel direct breidt hij zijn werkveld uit naar de televisie, waar hij in diverse programma’s en dramaseries van de publieke omroepen te zien is. De meermalen bekroonde Nijholt schittert in de meest uiteenlopende rollen: van doldwaze personages als Koen de Graaf in de jeugdserie Oebele tot serieuze vertolkingen in bijvoorbeeld het kwaliteitsdrama Bij nader inzien. Behalve dat Nijholt verschillende soorten karakters kan uitbeelden, getuigt ook zijn oeuvre, bestaande uit dramaproducties voor zowel volwassen als jongeren, van een veelzijdig talent.

In 1974, het jaar waarin hij door het AD wordt uitgeroepen tot ‘Mooiste man van Nederland’, maakt Nijholt furore als Theo van Oudijck in De stille kracht. De pikante scènes met tegenspeelster Pleuni Touw zorgen destijds voor veel commotie. Bij de jeugdige kijker is hij echter befaamd door zijn hoofdrol in De Kris Pusaka.

Inmiddels staat Nijholt al een half decennium in de schijnwerpers.


Prijzen en onderscheidingen

Tweede prijs op het ICC Concours, cabaretwedstrijd voor beginnend talent (1963)

Johan Kaart Prijs, onderscheiding voor zijn rol in de musical Foxtrot (1977)

Edison Award voor het album Foxtrot (1978)

Vriendprijs, uitgereikt door de Vereniging Vrienden van de Haagse Comedie (1982)

Gouden Kalf voor beste acteur in Havinck (1987)

Paul Steenbergen-penning (1989-2002)

Edison Award voor het album Cabaret (1990)

Louis d’Or, genomineerd voor zijn rol in Private lives (1992)

Onderscheiding tot Officier in de orde van Oranje-Nassau (1994)

Gouden Harp (1998)

Cubus Oeuvre Award vanwege zijn grote verdiensten voor de Nederlandse musical (2000)

Discografie

LP Oebele is hupsakee (1970)

LP Wim Sonneveld met Willem Nijholt en Corry van Gorp (1971)

LP Willem Nijholt (1975)

LP Foxtrot (1977)

CD Miss Saigon: Originele Nederlandse versie (1997)

CD Nooit verloren: Willem Nijholt zingt (met) Frans Ehlhart (1997)

CD Portret Willem Nijholt (1998)