Marc Klein Essink

Uit Beeld en Geluid Wiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Marc Klein Essink

Hij is naar eigen zeggen nooit een man van alleen televisie geweest. Marc Klein Essink heeft weliswaar jarenlang grote spelshows gepresenteerd voor miljoenen televisiekijkers, maar hij bedient net zo lief een fractie van dat publiek. Zodra Marc in andermans huid kruipt, op toneel dan wel voor de camera, voelt hij zich helemaal in zijn element.

Als zoon van kunstzinnige ouders (vader was tekenleraar en moeder speelde toneel bij amateurgezelschap De Plankeniers) groeit Marc op in het Gooische Bussum. Na zijn eindexamen in 1979 meldt hij zich aan bij de Toneelschool, waar hij uiteindelijk niet wordt toegelaten. Daarop besluit hij Nederlandse Taal- en Letterkunde en vervolgens Nederlands Recht te gaan studeren.

Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, en dus houdt Marc zich gedurende zijn studententijd intensief bezig met studentencabaret bij het links-geëngageerde Handke-Weiss Gezelschap. Van 1982 tot 1984 is Marc verbonden aan toneelgezelschap het Publiekstheater, voorloper van Toneelgroep Amsterdam.

Wanneer hij drieëntwintig is verschijnt Marc voor het eerst op het witte doek in de boekverfilming Brandende liefde. In de jaren tachtig is hij in verschillende bijrollen te zien, zoals in het oorlogsdrama De aanslag en de serie Dossier Verhulst. Zijn acteerwerk voor de camera wisselt hij af met toneelrollen in diverse vrije producties.

Eind jaren tachtig verwerft Marc bekendheid bij het grote publiek als hij in de doktersjas kruipt van internist Jan van de Wouden in de succesvolle serie Medisch Centrum West. Op de set leert Marc zijn (inmiddels ex-)vrouw Carolien van den Berg kennen en zijn huidige partner Ella van Drumpt. Begin jaren negentig schittert Marc naast Carine Crutzen, wederom in de rol van arts, in de miniserie De brug. Daarna is hij als verslaggever Berend van Zuilen te zien in de dramaserie Coverstory, waarvan een aflevering op het Nederlands Film Festival wordt vertoond.

Zijn werk als acteur blijkt echter niet voor voldoende brood op de plank te zorgen. Marc aarzelt dan ook geen moment wanneer hij de kans krijgt als presentator aan de slag te gaan. Zeker het presenteren van populaire spelshows als De staatsloterijshow, voorheen De 100.000 gulden show, levert hem (en zijn kandidaten) grote verdiensten op. Na acht jaar houdt Marc het voor gezien omdat hij niet tevreden is over de gang van zaken. Naar zijn mening vallen de schamele prijzen die de loterij uitdeelt in het niet vergeleken met de miljoenen die bij andere spelshows gewonnen kunnen worden.

In 2002 maakt Marc de overstap naar NET5, waar hij zo’n tien jaar na MCW opnieuw een vaste rol krijgt in een ziekenhuisserie. Zijn keuze voor de rol in Trauma 24/7 heeft heel wat voeten in de aarde aangezien hij destijds nog (als presentator) gecontracteerd staat bij RTL4. Daar wordt in hetzelfde jaar het ziekenhuisdrama Intensive Care uitgezonden. Dat Marc bij een concurrende zender de hoofdrol op zich neemt in een vergelijkbare serie wordt hem niet in dank afgenomen. De kwestie loopt zelfs uit tot een rechtszaak die, tot groot ongenoegen van RTL, in het voordeel van Endemol, producent van Trauma 24/7, uitpakt.

Van televisie schakelt Marc moeiteloos over op theater als hij in 2005 de rol van Bram van der Vlugt overneemt in de toneeladaptatie van Max Havelaar. Niet lang daarna volgt de voorstelling Moordspel, uitgevoerd door gezelschap Het Thriller Theater. Daarin zet Marc tegenover Waldemar Torenstra een waardige rol neer als toneelschrijver die zich langzamerhand ontpopt tot psychopaat.

Samen met Hein van der Heijden neemt Marc in 2008 het initiatief om het stuk De Batavia op te voeren. Critici spreken lovend over de manier waarop hij gestalte geeft aan de manipulatieve onderkoopman Jeronimus Corneliszoon. Eind 2009 is Marc naast Isa Hoes te zien in de toneelversie van De gelukkige huisvrouw, met wie hij overigens ook in MCW heeft gespeeld.

Prijzen en onderscheidingen

Gouden Televizier-Ring voor Medisch Centrum West (1992)