Longstay: verschil tussen versies

Uit B&G Wiki
Geen bewerkingssamenvatting
Geen bewerkingssamenvatting
 
(Een tussenliggende versie door dezelfde gebruiker niet weergegeven)
Regel 2: Regel 2:
Infobox Productie
Infobox Productie
| periode = 2009
| periode = 2009
| archief_link =
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=Dokument%20Longstay Beeld en Geluid]
[http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=Longstay Longstay]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| genre = [[:category:documentaire|documentaire]]
| genre = [[:category:documentaire|documentaire]]
Regel 18: Regel 17:


===Beschrijving===
===Beschrijving===
Voor deze documentaire hebben [[Maria Mok]] en [[Meral Uslu]], negen maanden lang, uitbehandelde TBS-ers en hun begeleiders gevolgd. Dit deden zij in de Longstay, locatie Zeeland van de ''Pompestichting''. In deze kliniek leven 40 mannen die stuk voor stuk ernstige delicten hebben gepleegd. Ze hebben een gevangenisstraf en TBS-behandeling achter de rug, maar zijn uitbehandeld. Ze worden als een gevaar voor de samenleving gezien en komen daarom niet meer vrij. Dit is opmerkelijk omdat zij door de onafhankelijke rechter niet tot levenslang zijn beoordeeld. Mok en Uslu geven een uniek beeld van deze gevangenen en hoe zij leven in de ''Longstay''. Nog nooit eerder kwamen TBS-ers zo open en bloot in beeld.  
Voor deze documentaire hebben [[Maria Mok]] en [[Meral Uslu]], negen maanden lang, uitbehandelde TBS-ers en hun begeleiders gevolgd. Dit hebben zij gedaan in de ''Longstay'', locatie Zeeland van de ''Pompestichting''. In deze kliniek leven 40 mannen die stuk voor stuk ernstige delicten hebben gepleegd. Ze hebben een gevangenisstraf en TBS-behandeling achter de rug, maar zijn uitbehandeld. Ze worden als een gevaar voor de samenleving gezien en komen daarom niet meer vrij. Dit is opmerkelijk omdat zij door de onafhankelijke rechter niet tot levenslang zijn beoordeeld. Mok en Uslu geven een uniek beeld van deze gevangenen en hoe zij leven in de ''Longstay''. Nog nooit eerder zijn TBS-ers zo open en bloot in beeld gebracht.  


===Makers===
===Makers===
Regel 33: Regel 32:


===Achtergrondinformatie===
===Achtergrondinformatie===
De uitzending van de documentaire op het ''IDFA'' zorgde voor veel ophef. Mok en Uslu hadden namelijk geen toestemming van Justitie om de documentaire te maken. Die hadden ze ook niet nodig want ze hadden wel toestemming van de kliniek zelf. Justitie vond dat de film te confronterend zou zijn voor de slachtoffers. Maar de slachtoffers waren van te voren ingelicht en hadden hun toestemming gegeven voor het maken van de documentaire. Justitie oefende zelfs, voordat de documentaire op televisie uitgezonden zou worden, druk uit om een aantal belangrijke scènes uit de film te verwijderen. Daarnaast ontstond door berichtgeving van de ''Telegraaf'' rondom de première op het ''IDFA'', een discussie over prostituees in de tbs-kliniek. In de documentaire zit namelijk een scène waarin hulpverleners praten over de optie voor betaalde seks voor langgestrafte cliënten. Verschillende Kamerleden reageerden zeer geschokt op deze vorm van hulpverlening en er volgde onmiddellijk Kamervragen. ''De Pompestichting'' bleef echter gewoon achter de documentaire staan en gaf als commentaar: ‘Wij begrijpen dat de politiek liever rust wil rond dit onderwerp, maar wij zijn een private instelling en willen de realiteit graag een gezicht geven.
 
De vertoning van de documentaire op het [[IDFA]] zorgt voor veel ophef. Mok en Uslu hebben namelijk geen toestemming van Justitie om de documentaire te maken. Die hebben ze ook niet nodig want ze hebben wel toestemming van de kliniek zelf. Justitie vindt dat de film te confronterend is voor de slachtoffers. Maar de slachtoffers zijn van te voren ingelicht en hebben hun toestemming gegeven voor het maken van de documentaire. Justitie heeft zelfs, voordat de documentaire op televisie wordt uitgezonden, druk uitgeoefend om een aantal belangrijke scènes uit de film te verwijderen. Daarnaast is  door berichtgeving van de ''Telegraaf'' rondom de première op het ''IDFA'', een discussie ontstaan over prostituees in de tbs-kliniek. In de documentaire zit namelijk een scène waarin hulpverleners praten over de optie voor betaalde seks voor langgestrafte cliënten. Verschillende Kamerleden hebben  zeer geschokt gereageerd op deze vorm van hulpverlening en er zijn onmiddellijk Kamervragen gesteld. ''De Pompestichting'' is echter gewoon achter de documentaire blijven staan en geeft als commentaar: ‘Wij begrijpen dat de politiek liever rust wil rond dit onderwerp, maar wij zijn een private instelling en willen de realiteit graag een gezicht geven'.
 
===Prijzen===
 
De documentaire is bekroond met de Gouden Tegel 2010.
 
----
----
[[Category:Productielijst L|Longstay]]
[[Category:Productielijst L]]
[[Category:documentaire]]
[[Category:documentaire]]
[[Category:2000-2009]]
[[Category:2000-2009]]

Huidige versie van 12 mei 2011 om 07:26

Periode2009
Beschikbaar in archiefBeeld en Geluid
Genredocumentaire
Decennia2000-2009
Lengte92’21”
Mediumtelevisie


Beschrijving

Voor deze documentaire hebben Maria Mok en Meral Uslu, negen maanden lang, uitbehandelde TBS-ers en hun begeleiders gevolgd. Dit hebben zij gedaan in de Longstay, locatie Zeeland van de Pompestichting. In deze kliniek leven 40 mannen die stuk voor stuk ernstige delicten hebben gepleegd. Ze hebben een gevangenisstraf en TBS-behandeling achter de rug, maar zijn uitbehandeld. Ze worden als een gevaar voor de samenleving gezien en komen daarom niet meer vrij. Dit is opmerkelijk omdat zij door de onafhankelijke rechter niet tot levenslang zijn beoordeeld. Mok en Uslu geven een uniek beeld van deze gevangenen en hoe zij leven in de Longstay. Nog nooit eerder zijn TBS-ers zo open en bloot in beeld gebracht.

Makers

Regie Maria Mok, Meral Uslu

Camera Meral Uslu

Geluid Maria Mok

Eindredactie Y. van der Blij

NCRV

Achtergrondinformatie

De vertoning van de documentaire op het IDFA zorgt voor veel ophef. Mok en Uslu hebben namelijk geen toestemming van Justitie om de documentaire te maken. Die hebben ze ook niet nodig want ze hebben wel toestemming van de kliniek zelf. Justitie vindt dat de film te confronterend is voor de slachtoffers. Maar de slachtoffers zijn van te voren ingelicht en hebben hun toestemming gegeven voor het maken van de documentaire. Justitie heeft zelfs, voordat de documentaire op televisie wordt uitgezonden, druk uitgeoefend om een aantal belangrijke scènes uit de film te verwijderen. Daarnaast is door berichtgeving van de Telegraaf rondom de première op het IDFA, een discussie ontstaan over prostituees in de tbs-kliniek. In de documentaire zit namelijk een scène waarin hulpverleners praten over de optie voor betaalde seks voor langgestrafte cliënten. Verschillende Kamerleden hebben zeer geschokt gereageerd op deze vorm van hulpverlening en er zijn onmiddellijk Kamervragen gesteld. De Pompestichting is echter gewoon achter de documentaire blijven staan en geeft als commentaar: ‘Wij begrijpen dat de politiek liever rust wil rond dit onderwerp, maar wij zijn een private instelling en willen de realiteit graag een gezicht geven'.

Prijzen

De documentaire is bekroond met de Gouden Tegel 2010.