Ramon Gieling

Uit Beeld en Geluid Wiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Ramon Gieling

De loopbaan van Ramon Gieling is veelzijdig, gepassioneerd en eigenzinnig. De speelfilms, filmische essays, korte films en documentaires van zijn hand zijn zonder uitzondering herkenbaar. Terugkerend in zijn films zijn de complexe ontknopingen en het gebrek aan rationele motieven. Ramon streeft erna met zijn films duidelijk te maken dat waarheid alleen bij benadering gekend kan worden. Met zijn films wordt de kijker aangemoedigd het cognitieve even in te ruilen voor een gevoelsmatige wijze van begrijpen. Deze eigenzinnige manier van werken levert hem zowel bewondering als kritiek op. Vast staat echter dat zijn films over een duidelijke cinematografische kwaliteit beschikken.

Ramon omschrijft zijn jeugd als een soort vrijbuiters bestaan. Hij woont in de periode 1963-1969 gedeeltelijk in Nederland en Spanje. Zijn middelbare school heeft hij dan ook niet afgemaakt. In 1971 begint Ramon aan de kunstacademie in Arnhem. Hij legt zich in eerste instantie toe op vrije schilderkunst en grafiek. Via een docent komt hij in aanraking met film met als gevolg dat Ramon zich de laatste jaren op de academie ook bezighoud met het maken van korte films.

Vanaf 1979 neemt zijn filmloopbaan een vlucht en volgen vele korte en lange cinematografische werken, zowel fictie als documentaire. Zijn eerste ‘echte ’film is Vijand Gevraagd uit 1979, een adaptatie van een verhaal van Jacq Firmin Vogelaar. Een paar jaar later volgt ook zijn eerste documentaire werk. Voor de serie Beeldspraak maakt Ramon een aantal afleveringen. Zo maakt hij De levende stilte, een portret van de kunstschilder Klaas Gubbels.

Na verschillende producties te hebben gemaakt in opdracht voor anderen verschijnt in 1986 zijn eerste onafhankelijke documentaire: Duende. De documentaire is gebaseerd op een essay van de Spaanse schrijver Frederico García Lorca, dat gaat over het beslissende moment in het stierengevecht en de flamenco. De film vormt een soort van beginselverklaring voor zijn latere documentaire werk waarin Ramon steevast op zoek is naar het ongrijpbare.

Behalve film komt Ramon ook in aanraking met theater. Hij schrijft en regisseert door de jaren heen vele toneelstukken en zelfs musicals. Daarnaast is hij is oprichter van het kunsttijdschrift Wolfsmond waar hij van 1967 tot 1987 werkzaam is als redacteur. De beeldendkunstenaar in hem krijgt verder ook met regelmaat een podium. Tot 1987 exposeert hij met vrij werk als tekeningen, schilderijen en foto’s.

Veel van zijn werk is gerelateerd aan Spanje. Vanaf 1985 maakt Ramon met regelmaat films in Spanje. Bekende voorbeelden hiervan zijn En un momento dado en De tuin der afwezigen. De eerste over Johan Cruijf en zijn impact op Catalonië, de tweede over de terroristische aanslagen in Madrid van 11 maart 2004.

Prijzen en onderscheidingen

Golden Gate Award voor Off mineur (1995).

Speciale Jury Prijs Figuiera da Foz voor De toekomst is over een uur (1997).

FIPRESCI-prijs voor De gevangenen van Bunuel (2000).